یعنی چه
اصطلاحی در سنت و روایات اهلسنّت است که به ده نفر از برگزیدگان و صحابهٔ اولیهٔ پیامبر اسلام (ص) اشاره دارد که طبق روایاتی مشخص، در زمان حیاتشان به آنان مژدهٔ عاقبتبهخیری و ورود به بهشت داده شده است. این افراد شامل خلفای راشدین و شش صحابی سرشناس دیگر هستند.
به انگلیسی
در متون و ترجمههای انگلیسی اسلامی، برای اشاره به این اصطلاح از عبارات فوق استفاده میشود.
به عربی
ریشه و شکل اصلی این اصطلاح در کلام و حدیث اسلامی به زبان عربی است.
به فارسی
معادلهای فارسی روان این اصطلاح شامل تعابیری چون «ده یار بهشتی»، «مژدهگیرندگان دهگانه» و «ده صحابی مژدهدادهشده به بهشت» است.
در قرآن
ترکیب و اصطلاح «عشره مبشره» در متن قرآن وجود ندارد و ریشهٔ آن روایی و کلامی (مبتنی بر احادیث نبوی) است؛ اگرچه آیات کلی در قرآن دربارهٔ رضایت خداوند از مهاجرین و انصارِ نخستین وجود دارد، اما نام این ده نفر به صورت یکجا در قرآن ذکر نشده است.
نماد چیست
این اصطلاح در فرهنگ و مذهب اهلسنّت نماد عالیترین درجهٔ وفاداری، پاداش و رضایت الهی برای یاران پیامبر است. این ده نفر عبارتند از: ابوبکر، عمر، عثمان، علی، طلحه، زبیر، عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابیوقاص، سعید بن زید و ابوعبیده جراح. در مقابل، علمای شیعه سند و دوامِ مفاد این حدیث را به دلایل تاریخی و رویدادهای پس از وفات پیامبر (مانند جنگ جمل) مورد نقد قرار میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل عشره مبشره
اصطلاح «عشره مبشره» یکی از مفاهیم کلامی و تاریخی برجسته در سنت اسلامی (بهویژه مذهب اهلسنّت) است. این عبارت از دو واژهٔ عربی «عشره» به معنای ده و «مبشره» به معنای مژدهدادهشده ترکیب یافته و اشاره به ده تن از صحابهٔ نزدیک پیامبر اسلام (ص) دارد که بر اساس روایات نبوی، در زمان حیاتشان وعدهٔ بهشت را دریافت کردهاند. این گروه شامل خلفای چهارگانه و شش تن دیگر از بزرگان مهاجرین است.
از نظر جایگاه ساختاری، این عنوان به صورت مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده و اعتبار آن بر پایهٔ احادیث موجود در منابع روایی مانند سنن ترمذی و مسند احمد بن حنبل استوار است. در فرهنگ دینی، این اصطلاح نمادی از عاقبتبهخیری و برگزیدگی به شمار میرود، هرچند که در دیدگاه مذهب تشیع، به دلیل نقد بر سلسله سند روایات و مواضع بعدی برخی از این افراد در تاریخ اسلام، مورد پذیرش قطعی قرار ندارد.