یعنی چه
عبارت «شری و بیع» (که در اصل و به صورت معیار «بیع و شری» یا «بیع و شراء» خوانده میشود) اصطلاحی فقهی، حقوقی و ادبی به معنای خرید و فروش یا دادوستد است. در زبان عربی هر دو واژهٔ «بیع» و «شری» از کلمات اضداد هستند و میتوانند همزمان به معنی خریدن یا فروختن باشند؛ اما در این ترکیب، در کنار هم چرخهٔ کامل یک معاملهٔ اقتصادی را شکل میدهند.
تلفظ
تلفظ صحیح واژگان به صورت شَری (با فتح شین و ریش مشدد یا ساکن در اصل عربی) و بَیْع (با فتح باء و سکون یاء و عین) است که در فارسی روان قرائت میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت ۷ حرفی به عنوان معادل خرید و فروش، تجارت، یا معامله مطرح میشود.
به انگلیسی
در بافتهای تجاری و حقوقی انگلیسی از عبارات فوق برای رساندن مفهوم معامله و چرخه خرید و فروش استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، صورت فصیح و استاندارد این ترکیب به شکل «البيع والشراء» به کار میرود که ریشه اصلی این اصطلاح در فقه اسلامی است.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان این اصطلاح در زبان فارسی امروزی شامل واژگانی چون دادوستد، خرید و فروش، معامله و تجارت است.
جمعبندی و توضیح کامل شری و بیع
عبارت «شری و بیع» که صورت دگرگونشده و جابهجاشدهٔ اصطلاح فقهی و قرآنی «بیع و شری» است، کل چرخه مبادلات اقتصادی یعنی خریدن و فروختن را در بر میگیرد. این دو کلمه در ریشه لغوی خود از واژگان اضداد در زبان عربی به شمار میروند؛ به این معنا که هر یک به تنهایی توانایی افاده معنای خرید یا فروش را دارند، اما در کاربرد ترکیبی و عرفی، توازن لازم برای نشان دادن یک معامله کامل را ایجاد میکنند.
در متون اسلامی، آیات قرآنی و فقه حقوقی، این تعبیر نماد مشروعیت تجارت و انتقال مالکیت با رضایت طرفین است. همچنین در ادبیات کلاسیک و عرفانی فارسی، این اصطلاح گاه به عنوان کنایه و نمادی از دنیاگرایی، امور مادی و گذران روزمره زندگی به کار رفته است که در تقابل با معامله معنوی و اخروی قرار میگیرد.