یعنی چه
عبادت در آیین زرتشتی (مزدیسنا) به معنای سپاسگزاری از خداوند یکتا (اهورامزدا)، همگامی با هنجار راستی در هستی (اَشا) و تجدید عهد برای تقویت اندیشه، گفتار و کردار نیک است. این عبادت صرفاً یک مناسک خشک نیست، بلکه شامل خواندن بخشهایی از اوستا (مانترهها) همراه با تمرکز بر پاکی و نیکی است.
تلفظ
عبارت «عبادت زرتشتیان» از دو واژه ترکیب شده است؛ واژه اول ریشه عربی دارد و با کسره ع و فتح ب تلفظ میشود و واژه دوم با فتح ز، سکون ر و ضمه ت خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف مشخص میشود. خود عبارت اصلی دارای ۱۳ حرف است اما به عنوان پاسخهای جایگزین، اصطلاحاتی چون نماز زرتشتی، نیایش یا یسنا نیز به کار میروند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به مناسک و عبادات پیروان این آیین، بیشتر از ترکیبات واژه نماز (Prayer) و عبادت (Worship) همراه با صفت Zoroastrian استفاده میشود.
در قرآن
خود ترکیب «عبادت زرتشتیان» در قرآن نیامده است؛ اما در آیه ۱۷ سوره مبارکه حج، از پیروان این آیین با نام «مَجوس» در کنار ادیان دیگر یاد شده است. قرآن به جزئیات یا نحوه عبادت آنها اشاره مستقیمی نکرده است.
نماد چیست
مهمترین نماد در عبادت زرتشتیان «نور و روشنایی» (آتش یا خورشید) است که به عنوان قبله و مظهر پاکی اهورامزدا رو به آن نیایش میکنند. همچنین بستن کمربند مقدس «کُشتی» روی پیراهن سفید «سِدره» نماد پایبندی به دین و نیکی است.
جمعبندی و توضیح کامل عبادت زرتشتیان
عبادت در آیین زرتشتی که در اصطلاح بومی و دینی بیشتر با واژههای «نماز» (از ریشه اوستایی نِمَه به معنای خضوع) و «نیایش» شناخته میشود، جلوهای از تلاش انسان برای نزدیکی به اهورامزدا و ترویج راستی (اَشا) در جهان است. زرتشتیان بر اساس کتاب خردهاوستا، روزانه در ۵ نوبت یا «گاه» به نیایش میپردازند که هر نوبت دعاهای خاص خود را دارد.
در هنگام عبادت، حضور در برابر یک منبع نور مانند آتشِ فروزان آتشکده، نور خورشید یا ماه الزامی است؛ چرا که نور مظهر فروغ الهی و پاکی است و به عنوان قبله تمرکز عمل میکند. پیش از آغاز نیایش، آیین پاکسازی و شستشو انجام میشود و زرتشتیان کمربند مقدسی به نام کشتی را بر روی پیراهن سدره نو میکنند که نشانهای از تجدید عهد با اصول اندیشه، گفتار و کردار نیک است.