یعنی چه
«اَنْجُم» واژهای عربی و جمعِ مکسر (جمع قلّت) از کلمهٔ «نَجم» است که در زبان فارسی به معنی ستارگان، کواکب و اختران به کار میرود.
مترادف
واژههایی که با انجم هممعنی هستند عمدتاً بر اجرام آسمانی نورانی دلالت دارند.
هم خانواده
این کلمات همگی از ریشه سه حرفی «ن-ج-م» مشتق شدهاند.
ریشه
این واژه ریشه در زبان عربی دارد و از سه حرف اصلی «ن ج م» گرفته شده است که صورت جمع آن برای تعداد کم (جمع قله) به شکل انجم درآمده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح همزه، سکون نون و ضم جیم به صورت [اَنْجُم] است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه انجم معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنمای «ستارگان» یا «اختران» کاربرد دارد و کلمهای ۴ حرفی است.
به انگلیسی
معادل دقیق و مستقیم واژه انجم در زبان انگلیسی کلمه Stars است.
به عربی
خود این واژه اصل عربی دارد. در زبان عربی برای جمع بستن نجم از «نجوم» و «انجم» استفاده میشود.
به فارسی
برگردان و معادل اصیل فارسی واژه انجم، کلمات «ستارگان» و «اختران» هستند.
در قرآن
عین کلمه «انجم» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما ریشهی آن در قالب مفرد (النجم) و جمع کثرت (النجوم) جمعاً ۱۳ بار در آیات مختلف ذکر شده است.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و فرهنگ عرفانی، انجم نماد نور در تاریکی، راهنمایی و هدایت مسافران، بلندمرتبگی و استعاره از بزرگان و شخصیتهای درخشان است.
جمعبندی و توضیح کامل انجم
واژه «انجم» یک اسم جمع مکسر عربی از ریشه «نجم» است که وارد زبان و ادبیات فارسی شده و به طور گسترده در اشعار کلاسیک به معنای ستارگان و اختران به کار رفته است. این واژه به دلیل آهنگ موزون خود، در نظم و نثر صوفیانه و عاشقانه جایگاه ویژهای دارد.
از نظر معنایی و نمادین، انجم یادآور روشنایی در دل تاریکی شب و هدایتگر گمگشتگان در ناوبری قدیم است. همچنین در تداول ادبی، گاهی به عنوان استعارهای برای انسانهای بزرگ، دانشمندان یا چهرههای برجسته علمی و عرفانی که مانند ستاره میدرخشند، استفاده میشود.