یعنی چه
هدایتطلبی به معنای خواهان راهیابی بودن و طلبِ ارشاد و قرار گرفتن در مسیر درست (حق، کمال و خیر) است. این اصطلاح یک واژه معمولی و کلاسیک در بافتهای دینی، اخلاقی و عرفانی است که به تمایل درونی انسان برای خروج از گمراهی و رسیدن به روشنایی اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه ترکیبی از واژهٔ عربی «هدایت» (با فتح هاء و دال) و واژهٔ «طلبی» (با فتح طاء و لام) به همراه یای مصدری در زبان فارسی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این مدخل دقیقاً «هدایت طلبی» با ۹ حرف است. همچنین ممکن است به عنوان راهنما از مترادفهای آن مانند استرشاد یا حقجویی استفاده شود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم ترکیبی، بیشتر از اصطلاحاتی که بر پایه واژه guidance (راهنمایی) ساخته شدهاند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، مصدر باب استفعال یعنی «استرشاد» دقیقترین معادل تکواژهای برای این مفهوم است و ترکیبهای فعلی و اسمی دیگر نیز کاربرد فراوان دارند.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «هدایتطلبی» به صورت یکجا در متن قرآن نیامده است، اما مفهوم و مصداق دقیق آن در آیات متعددی به کار رفته است. بارزترین جلوه آن در قالب دعای روزانه مؤمنان در آیه ۶ سوره حمد (اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ) تجلی یافته است که اصلِ هدایتطلبی بنده از خداوند را نشان میدهد. همچنین در آیه ۲۲ سوره ص، شاکیان از حضرت داوود هدایتطلبی و داوری عادلانه را درخواست میکنند: «فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَىٰ سَوَاءِ الصِّرَاطِ».
جمعبندی و توضیح کامل هدایت طلبی
واژه «هدایتطلبی» یک اصطلاح ترکیبی، دینی و اخلاقی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه عربی «هدایت» (به معنی راهنمایی) و پسوند فارسی «ـطلبی» (از ریشه خواستن و جستوجو کردن) شکل گرفته است. این مفهوم ریشه در تمایل فطری انسان برای یافتن حقیقت، کمال و گام برداشتن در مسیر صحیح زندگی دارد.
اگرچه این عبارت به صورت یک مدخل مستقل و سنتی در فرهنگهای لغت قدیمی ثبت نشده، اما معنای آن کاملاً شفاف و برآمده از اجزای آن است. در بافتارهای معنوی، این ویژگی به عنوان نقطه آغازین سیر و سلوک و پذیرش حق شناخته میشود که فرد را از انحراف و ضلالت مصون میدارد.
در نمادشناسی فرهنگی و مذهبی، برای این مفهوم انتزاعی نماد مادی ثابتی وجود ندارد؛ با این حال، در هنر مفهومی و ادبیات، همواره از عناصری چون نور، فانوس در تاریکی، چشمه آب زلال یا دستهای رو به آسمان به عنوان نمادهای بصری طلب راهنمایی و هدایت استفاده میشود.