یعنی چه
واژه مشفوعة صفت مفعولی مؤنث از ریشه عربی «شفع» است. این کلمه در زبان فارسی و عربی به هر چیزی (مانند نامه، درخواست یا دعا) اشاره دارد که تنها نیست و پیوست، ضمیمه یا همراهی به همراه دارد؛ مانند نامه مشفوعه که یعنی نامهای که ضمایم و مدارکی به آن متصل شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح مِیم، سکون شِین، ضم فاء و سکون عین است که در زبان فارسی معمولاً هاء آخر آن ساکن یا به صورت صدای «ـه / e» تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «جفت شده»، «ضمیمهشده» یا «همراهیشده»، واژه ۶ حرفی «مشفوعة» یا معادلهای ۵ حرفی آن قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای دقیق انگلیسی آن کلماتی هستند که مفهوم اتصال، پیوستگی و همراهی یک سند یا شیء را با چیز دیگر برسانند.
به عربی
در لغتنامههای عربی معیار، برای تبیین معنای مشفوعة از کلماتی استفاده میشود که بر پیوند زدن دو چیز به یکدیگر دلالت دارند.
به فارسی
بهترین و دقیقترین برگردانهای فارسی برای این کلمه، واژگانی چون «پیوستدار»، «همراهشده» و «ضمیمه» هستند که در مکاتبات اداری و متون کهن کاربرد دارند.
جمعبندی و توضیح کامل مشفوعة
واژه «مشفوعة» اصالتاً یک صفت مفعولی مؤنث عربی از ریشه «ش ف ع» است. مفهوم بنیادی این ریشه، جفت کردن یک چیز با چیز دیگر و خارج کردن آن از حالت تک و فرد بودن (وَتْر) است. در کاربردهای رایج، به هر متن، نامه یا موضوعی که پیوست و ضمیمهای به همراه داشته باشد، مشفوعة میگویند.
این کلمه اگرچه به همین صورتِ مؤنث در متن قرآن نیامده، اما همخانوادههای مشهور آن مانند شفاعت (وساطت و میانجیگری برای اتصال بنده به رحمت خدا) و شَفْع (به معنی جفت در برابر فرد) بارها در آیات و روایات به کار رفتهاند. در ادبیات اداری قدیمی نیز اصطلاح «نامه مشفوعه» به معنای نامهای است که مدارک دیگری به آن سنجاق شده است.