یعنی چه
«لا تعاد» یک اصطلاح و قاعده فقهی مشهور در فقه اسلامی است که از حدیث امام باقر (ع) گرفته شده است. معنای آن این است که اگر نمازگزار در نماز خود دچار اشتباه، سهو یا نقصی شود، در صورتی که این نقص مربوط به ارکان اصلی نباشد، نماز او صحیح است و نباید آن را دوباره بخواند (اعاده کند).
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «لا تُعاد» [Lā Tu'ād] است که فعل مضارع مجهول با حرف نفی میباشد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان یک قاعده فقهی شناختهشده در پاداش سهو نماز یا عدم وجوب اعاده با ۶ حرف شمرده میشود.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی و بخشی از یک حدیث شریف فقهی است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این عبارت «اعاده نمیشود» یا «دوباره انجام نمیگیرد» است که در فقه به عنوان حکم به صحت عبادتِ ناقصِ غیرعمدی ترجمه میشود.
در قرآن
عبارت «لا تعاد» به صورت مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده است. منشأ این اصطلاح، احادیث معصومین (ع) است؛ هرچند مفهوم آن با آیات نفی عسر و حرج و تسهیل در دین همراستا است.
جمعبندی و توضیح کامل لا تعاد
عبارت «لا تعاد» بر گرفته از قاعده فقهی مشهوری به نام «لا تعاد الصلاة إلا من خمس» است. این قاعده که مستند به روایات معتبری از امام محمد باقر (ع) است، بیان میکند که اگر در نماز اشتباه یا نقصی به وجود آید، نماز باطل نمیشود و نیاز به تکرار ندارد؛ مگر اینکه آن نقص در یکی از پنج مورد ارکان اصلی یعنی طهارت (وضو و غسل)، وقت، قبله، رکوع و سجود رخ داده باشد.
این قاعده در فقه اسلامی و اصول فقه از اهمیت بالایی برخوردار است و به عنوان نمادی از سمحه و سهله بودن دین اسلام و عدم سختگیری بر بندگان در هنگام خطاهای غیرعمدی شناخته میشود. طبق این اصل، خطاهای کوچک و سهوی در اجزای غیرارکانی مانند فراموش کردن یک سجده (که با قضای آن یا سجده سهو جبران میشود) یا اشتباه در قرائت، موجب بطلان کل نماز نمیگردد.