یعنی چه
کمالالدین شهرزوری (ابوالفضل محمد بن عبدالله) یک شخصیت برجسته تاریخی، فقیه شافعی، ادیب و وزیر سرشناس دوره حکومت نورالدین زنگی و صلاحالدین ایوبی در قرن ششم هجری است که به دلیل دانش فقهی و قضاوت در شهرهای موصل و دمشق در منابع تاریخی شهرت دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام به صورت «کَمالُ الدّین شَهرَزوری» (Kamāl ad-Dīn Shahrazūrī) است؛ که بخش اول آن لقب مذهبی عربی و بخش دوم صفت نسبتی جغرافیایی است.
در جدول
در جداول کلمات متقاطع و طراحان جدول، این عبارت به عنوان پاسخ دقیق برای راهنماهایی مانند «قاضی و فقیه نامدار قرن ششم» یا «شخصیت تاریخی منسوب به شهرزور» به کار میرود و بدون احتساب فاصلهها دقیقاً ۱۶ حرف دارد.
به انگلیسی
نام این عالم و شخصیت تاریخی در منابع بینالمللی و انگلیسی به صورت Kamal al-Din al-Shahrazuri نگاشته میشود و نگارش رسمی عربی آن نیز «كمال الدين الشهرزوري» است.
به فارسی
از نظر ریشهشناسی واژگان در زبان فارسی، جزء اول یعنی «کمالالدین» لقبی عربی به معنای مایه تکامل دین است. جزء دوم یعنی «شهرزوری» منسوب به منطقه تاریخی «شارَزوور» در کردستان عراق است که از واژه فارسی/کردی «شار» (شهر) + «زوور» (قدرت یا جنگل) ترکیب شده است.
نماد چیست
این نام در متون تاریخی و ادبیات رجالی، نمادی از دانش فقهی، قضاوت عادلانه، دیوانسالاری و وزارت در دوران حساس جنگهای صلیبی و حکومتهای شام و موصل به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کمال الدین شهرزوری
کمالالدین شهرزوری (۴۹۲ – ۵۷۲ هجری قمری) یکی از برجستهترین چهرههای فقهی، ادبی و سیاسی قرن ششم هجری در جهان اسلام بود. او که با نام اصلی ابوالفضل محمد بن عبدالله شهرزوری شناخته میشود، به عنوان قاضی و فقیه شافعی مذهب در شهرهای مهمی چون موصل و دمشق خدمت کرد و در دوران حکومت نورالدین زنگی و صلاحالدین ایوبی نفوذ و جایگاه سیاسی و علمی بالایی داشت.
نام او ترکیبی از یک لقب مذهبی عربی («کمالالدین» به معنای مایه تکامل دین) و یک صفت نسبتی جغرافیایی («شهرزوری») است. شهرزور منطقهای تاریخی در کردستان عراق کنونی است که ریشه نام آن به واژگان کهن ایرانی و کردی (شار به معنی شهر و زور به معنی قدرت یا جنگل) بازمیگردد. بنابراین، این عبارت یک واژه عمومی در زبان فارسی نیست، بلکه اسمی خاص و ماندگار در تاریخ قضاوت و ادب اسلامی است.