معنی مفخرة چیست؟ بررسی تلفظ و معادل آن در جدول

جمع‌بندی و توضیح کامل مفخرة

واژهٔ «مفخرة» (که در فارسی به صورت مفخره یا مفخرت نیز نوشته می‌شود) ریشه در زبان عربی دارد و از سه حرف «ف - خ - ر» مشتق شده است. این کلمه بر وزن مَفعَلَة ساخته شده و دلالت بر ابزار، مکان یا مایهٔ فخر دارد؛ یعنی هر آن چیزی که انسان، جامعه یا ملتی بتواند با تکیه بر آن به خود ببالد و احساس سربلندی و شرف کند.

اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما هم‌خانواده‌های آن مانند «فخور» و «تفاخر» در آیات متعددی به کار رفته‌اند که بیشتر به نقد تفاخر اجتماعی و فخرفروشی‌های پوچ دنیوی اشاره دارند. با این حال، بار معنایی واژهٔ مفخرة در ادبیات فارسی و عرفی، مثبت، حماسی و هویتی است و برای توصیف دستاوردهای بزرگ، دانشمندان برجسته یا مواردهای ارزشمند ملی به کار می‌رود.

در مجموع، این کلمه مترادف با مفاهیمی چون افتخار، مباهات و سرافرازی است و متضاد آن واژه‌هایی مانند ننگ، عار، خفت و سرافکندگی هستند که نشان‌دهندهٔ سقوط مرتبه و بی‌اعتباری می‌باشند.