یعنی چه
دینداری به معنای عمل کردن به وظایف دینی و پایبندی قلبی و رفتاری به آموزههای یک مذهب است. این واژه مفهوم دیانت و تدین را در خود دارد و نشاندهنده جریان داشتن ایمان در زندگی فردی و اجتماعی انسان است.
تلفظ
این واژه از دو بخش «دین» (dīn) و «داری» (dārī) تشکیل شده و به صورت روان و پیوسته تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، واژه دینداری دقیقاً ۷ حرف دارد. کلمات هممعنی آن مانند تدین، دیانت و تقوا نیز از گزینههای پرکاربرد در جدولها هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم دینداری و پایبندی مذهبی، بیشتر از واژگان Religiosity و Piety استفاده میشود.
نماد چیست
دینداری یک مفهوم انتزاعی و رفتاری است و نماد مادی یگانهای ندارد؛ اما در فرهنگها و ادبیات مختلف، نشانههایی چون محراب، مسجد، تسبیح، سجاده، و همچنین نور (به عنوان نماد هدایت و ایمان) به عنوان مظاهر غیرمستقیم آن شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل دینداری
واژه دینداری یک حاصل مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب «دین» (ریشه اوستایی daēnā به معنی وجدان و آیین) و «دار» (بن مضارع از داشتن) به همراه پسوند مصدری «ی» ساخته شده است. این کلمه در اصطلاح به معنای نگاه داشتن حرمت دین و پایبندی به اصول اخلاقی و عبادی آن در تمام شئون زندگی است.
در متون دینی و بهویژه قرآن کریم، گرچه خود واژه فارسی «دینداری» به صورت مستقیم به کار نرفته، اما مفاهیم کلیدی معادل آن مانند ایمان، تقوا، تسلیم و عمل صالح به وفور ذکر شده است. قرآن کریم دینداری راستین را در پیوند عمیق میان باور قلبی و عمل به احکام میداند و گزینش بخشی از دین و رها کردن بخش دیگر آن را نفی میکند.
از نظر واژهشناسی، کلماتی مانند تدین، دیانت، پارسایی و خداپرستی به عنوان مترادفهای اصلی این واژه شناخته میشوند و در نقطه مقابل، مفاهیمی چون بیدینی، کفر و الحاد قرار دارند. استفاده از این واژه در جملات روزمره معمولاً برای توصیف ویژگی اخلاقی و رفتاری افرادی به کار میرود که اصول مذهبی را سرلوحه زندگی خود قرار دادهاند.