یعنی چه
عبارت «طالب ازدواج» یک ترکیب وصفی متشکل از دو واژه عربی است و به فردی (اعم از مرد یا زن) اشاره دارد که آمادگی خود را برای پیوند زناشویی اعلام کرده و در جستجوی همسر مناسب است.
تلفظ
این عبارت به صورت «طالِبِ اِزدِواج» تلفظ میشود که در آن واژه اول با کسره مضاف به واژه دوم متصل میگردد.
در جدول
در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، این عبارت ده حرفی به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «جویای همسر» یا «داوطلب زناشویی» به کار میرود.
به انگلیسی
برای برگردان این عبارت به زبان انگلیسی بسته به لحن و جنسیت متن میتوان از واژگان متنوعی استفاده کرد.
به فارسی
معادلهای فارسی و واژگان مترادف این ترکیب شامل کلماتی چون خواستگار، داوطلب زناشویی، متقاضی نکاح و در جستجوی همسر است. متضاد آن نیز افرادی هستند که گریزان از ازدواج یا متمایل به تجرد خودخواسته میباشند.
در قرآن
عین این ترکیب در متن قرآن مجید وجود ندارد؛ اما ریشههای تشکیلدهنده آن یعنی «ط-ل-ب» (به معنی جستجو و خواستن) و «ز-و-ج» (در قالب نکاح و زوجیت) در آیات متعددی به کار رفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل طالب ازدواج
عبارت «طالب ازدواج» یک ترکیب وصفی و کاربردی در زبان فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن دو واژه با ریشه عربی (طالب و ازدواج) شکل گرفته است. این ترکیب اگرچه به عنوان یک لغت واحد در فرهنگهای لغت کهن نظیر دهخدا یا معین ثبت نشده، اما معنای آن کاملاً روشن و واضح است و به فردی اشاره دارد که فعالانه در پی یافتن همسر و تشکیل خانواده است.
در بافتهای اجتماعی و سنتی، این واژه اغلب تداعیکننده مفهوم «خواستگار» است، هرچند که در ادبیات مدرن و مشاورههای خانواده، به تمام افرادی (فارغ از جنسیت) که آمادگی روحی، شرعی و اقتصادی خود را برای ورود به پیمان زناشویی اعلام میدارند، اطلاق میشود. این اصطلاح نمادی از تمایل به مسئولیتپذیری و تشکیل چارچوب خانواده است.
از نظر ساختاری، هر دو بخش این عبارت ریشه عربی دارند؛ «طالب» بر وزن اسم فاعل از ریشه (طلب) و «ازدواج» بر وزن افتعال از ریشه (زوج) است. در بازیهای فکری و جدول نیز این ترکیب به عنوان یک عبارت ده حرفی شناخته میشود.