یعنی چه
ترکیب «او طرفه» در متون کهن به احتمال قوی شکل دیگری از ترکیبِ «آن طرف»، «آن جانب» و «آنسو» است که جهتِ مقابل یا سوی دیگر را نشان میدهد. از سوی دیگر، در ادبیات فارسی واژهٔ «طُرفه» به تنهایی به معنای امر عجیب، نادر، نوظهور و هدیهای شگفتانگیز به کار میرود که باعث تعجب و خوشایندی شنونده یا بیننده میشود.
تلفظ
بسته به ریشه و کاربرد، اگر به معنی جانب و سمت باشد «او طَرَفَه» (O tarafeh) و اگر به معنی شگفتی و تحفه باشد «او طُرفَه» (O torfeh) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً ۶ حرف دارد و خودِ «او طرفه» یا معادلهای نزدیک آن مانند «آن طرف» مد نظر است.
به انگلیسی
با توجه به دو وجه معنایی مکانی و مفهومی، معادلهای آن در انگلیسی شامل جهتِ مقابل یا امر نادر و بدیع میشود.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان فارسی این واژه شامل عبارتهای ملموسی همچون آن طرف، سمتِ مقابل، غیاب، و در صورت نگاه به واژهٔ طُرفه، معادلهای تحفه، نو، شگفت و بدیع است.
جمعبندی و توضیح کامل او طرفه
عبارت «او طرفه» یک ترکیب مستقل و بسیار رایج در زبان فارسی امروز نیست، بلکه ردپای آن را باید در ساختارهای نحوی کهن یا اشعار کلاسیک جستجو کرد. در تحلیل ریشهشناختی، این واژه از ریشه عربی «ط ر ف» مشتق شده است که در یک سو به معنای کناره، لبه و جهت (طرف) و در سوی دیگر به معنای شیء نو و غافلگیرکننده (طُرفه) کاربرد دارد.
در متون ادبی قدیمی، استفاده از واژهٔ طرفه برای توصیف نگین، سخن نغز یا معشوق زیبا بسیار متداول بوده است؛ حال آنکه ترکیبِ مکانی آن بیشتر تداعیکنندهٔ «جهتِ غایب» یا سمتی است که از گوینده دور است. این ترکیب در قرآن کریم به این صورت دقیق نیامده، ولی همخانوادههای آن مانند «طَرف» به معنی نگاه و چشم بر هم زدن بارها استفاده شدهاند.
در نهایت، برای حل جداول و درک متون کهن، شناخت هر دو وجه معنایی این واژه (یعنی جهتِ مقابل و امر شگفتانگیز) به کاربر کمک میکند تا متناسب با سیاق متن، برداشت درستی از این اصطلاح ششحرفی داشته باشد.