یعنی چه
این عبارت یک ترکیب توصیفی و دستوری است که به معنای صادر کردن حکم، فرمان یا دستور برای قاطی کردن، آمیختن یا ترکیب نمودن دو یا چند شیء، ماده یا مفهوم با یکدیگر میباشد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت «امْرْ بِهْ مَخْلوطْ نَمودَنْ» (amr be makhloot nemoodan) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت دقیقاً خود واژه «امر به مخلوط نمودن» با ۱۵ حرف است. همچنین عبارات هممعنی مانند «امر به اختلاط» یا «دستور به آمیختن» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای انتقال این مفهوم از ترکیب واژههای مربوط به دستور و آمیختن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ریشههای «خلط» و «مزج» به همراه واژه «امر» برای ساخت این ترکیب استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و روان فارسی آن شامل عباراتی چون «دستور به آمیختن»، «فرمان به هم زدن و ترکیب کردن» و «حکم به درهمکردن» است.
نماد چیست
این عبارت یک ترکیب زبانی معمولی است و به عنوان یک اصطلاح نمادین، اسطورهای یا نشانه خاص در فرهنگها و سنتها شناخته نمیشود؛ با این حال در متون اخلاقی میتواند به طور مجازی اشاره به عدم تفکیک شفاف یا درهمآمیختگی حق و باطل داشته باشد.
جمعبندی و توضیح کامل امر به مخلوط نمودن
عبارت «امر به مخلوط نمودن» یک اصطلاح تخصصی، فقهی، علمی یا واژهای واحد در لغتنامههای مرجع زبان فارسی نیست؛ بلکه یک ترکیب توصیفی و دستوری معمولی شامل مصدر و فعل امر غیرمستقیم است. معنای تحتاللفظی آن دستور دادن یا فرمان دادن به آمیختن، ترکیب کردن یا قاطی کردن دو یا چند ماده، شیء یا مفهوم با یکدیگر است.
از نظر ساختار زبانی، این عبارت از سه جزء تشکیل شده است: «امر» و «مخلوط» که ریشههای عربی دارند و «نمودن» که یک فعل معین فارسی است. اگرچه خود این ترکیب کامل در متونی مانند قرآن وجود ندارد، اما ریشههای سازنده آن (مانند أمر و خلط) به طور جداگانه در آیات مختلف با مفاهیمی نظیر فرمان الهی یا آمیختن اعمال به کار رفتهاند.