یعنی چه
مفلس در اصل واژهای عربی است و به کسی گفته میشود که تمام دارایی و مال خود را از دست داده و هیچ پول یا ثروتی ندارد. در اصطلاحات حقوقی و فقهی نیز به فرد ورشکستهای اطلاق میشود که بدهیهای او از کل داراییاش بیشتر شده و از سوی دادگاه یا حاکم شرع، حکم افلاس و ممنوعیت از تصرف در اموال برای او صادر شده است.
تلفظ
این واژه به صورت مُفْلِس (تلفظ صوتی: mofles) قرائت میشود که ضمه روی حرف میم و سکون روی حرف فاء و لام قرار دارد.
در جدول
پاسخ دقیق چهار حرفی برای کلمه مفلس در جدول، خود کلمه «مفلس» یا مترادفهای آن مانند «فقیر» و «ندار» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به موقعیت کلام، از واژههای اقتصادی مثل Bankrupt و Insolvent یا واژههای عمومی مثل Penniless استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و از ماده «ف ل س» گرفته شده است؛ به معنی کسی که داراییاش حتی به اندازه فُلوس (سکههای مسی کمارزش) هم نیست.
نماد چیست
در ادبیات فارسی و عرفان، مفلس نماد بیچیزی مطلق و فروپاشی مالی است. همچنین گاهی به عنوان نماد رهایی، تسلیم و بینیازی از تعلقات دنیوی به کار میرود؛ همانطور که در ضربالمثلها میگویند «مفلس در امان خداست» زیرا دزدان کاری با او ندارند. در نگاهی دیگر، به صورت استعاری برای فقر معنوی (مانند مفلسِ عشق یا مفلسِ عقل) نیز استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مفلس
واژه مفلس ریشه در زبان عربی دارد و از ماده «فلس» مشتق شده است. در اصل به کسی میگفتند که اموال مرغوب و سکههای طلای خود را از دست داده و برایش تنها سکههای مسی بسیار کمارزش (فلوس) باقی مانده یا کلاً همان را هم ندارد. این کلمه در گذر زمان به فرهنگ و زبان فارسی وارد شده و در دو بستر عرفی-ادبی و حقوقی-اقتصادی کاربرد یافته است.
در اصطلاح فقهی و حقوقی، مفلس به فرد ورشکستهای گفته میشود که به دلیل فزونی بدهی بر دارایی، از تصرف در اموال خود محروم شده است. در ادبیات فارسی، شاعران بزرگی چون حافظ و سعدی از این واژه برای تبیین مفاهیمی چون فقر مطلق، بینیازی از مال دنیا و رهایی از بند مادیات استفاده کردهاند، به طوری که گاه فرد مفلس به خاطر نداشتن دغدغه مال دنیا، نماد آرامش و امنیت معرفی میشود.