یعنی چه
این عبارت معمولاً به عنوان یک ترکیب اتباعی و عامیانه برای توصیف فردی به کار میرود که به طور کامل فاقد شرم، حجب و اخلاق بازدارنده در رفتار است. چنین شخصیتی بدون توجه به هنجارهای اجتماعی یا عواطف دیگران، با وقاحت و بیپروایی شدید عمل میکند.
تلفظ
تلفظ این عبارت در زبان فارسی به صورت «بیشَرم و حَیا» (bi-šarm-o-hayā) است که از پیشوند نفی «بی»، واژه فارسی «شرم» و واژه عربی «حیا» تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول، خود کلمه «بی شرم حیا» با تعداد ۸ حرف است. بسته به طراح جدول، کلمات هممعنی مانند وقیخ یا بیآزرم نیز ممکن است مد نظر باشند.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب شامل واژگانی چون بیآزرم، پررو، گستاخ، دریدهرو و شوخچشم است که همگی بر از بین رفتن پرده حیا و حرمت دلالت دارند.
در قرآن
خود ترکیب «بیشرم و حیا» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشه عربی آن یعنی «حیا» به عنوان یک فضیلت اخلاقی ستایش شده است؛ مانند آیه ۲۵ سوره قصص که راه رفتن دختر حضرت شعیب را با عبارت «تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ» (با آزرم و حیا گام برمیداشت) توصیف میکند.
نماد چیست
در فرهنگ ایرانی و اسلامی، این عبارت نماد و مظهر از بین رفتن عفت رفتاری، شکستن حریمهای اجتماعی و سقوط اخلاقی است. در فرهنگ عامه یا اساطیر نماد حیوانی مستقلی برای آن ثبت نشده، اگرچه در ادبیات گاه رفتارهای برخی پرندگان مانند کلاغ به پررویی تشبیه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بی شرم حیا
عبارت «بیشرم و حیا» یک ترکیب مرکب و اتباعی (فارسی - عربی) است که در زبان عامیانه و ادبی برای توصیف افرادی به کار میرود که رفتارهای گستاخانه، وقیحانه و عاری از هرگونه حجب و ستر اخلاقی دارند. این اصطلاح از پیشوند نفی فارسی و دو واژه «شرم» (ریشه اوستایی) و «حیا» (ریشه عربی) ساخته شده است که تکرار مفهوم در آن، تاکید بر شدت بیحیایی فرد دارد.
در فرهنگ و ادبیات ایرانزمین، حیا و آزرم همواره به عنوان یکی از بزرگترین فضایل انسانی و ستونهای استوار ادب اجتماعی شناخته شده است. از این رو، متصف شدن به صفت «بیشرم و حیا» نشاندهنده سقوط پردههای حرمت و نادیده گرفتن حقوق و عواطف دیگران در جامعه است و در متون دینی نیز به طور غیرمستقیم، آشکار کردن زشتیها و پردهدری مایه نکوهش قرار گرفته است.