یعنی چه
عالم سفلی در اصطلاح فلسفی، عرفانی و جهانشناسی قدیم، به جهان مادی، محسوس و متغیر (عالم کون و فساد) گفته میشود که انسان در آن زندگی میکند و در تقابل با عالم علوی یا جهان بالا قرار دارد.
در جدول
در کلمات متقاطع، عبارت «عالم سفلی» دقیقاً ۸ حرف دارد و معادلهایی چون جهان مادی یا عالم ناسوت نیز برای آن به کار میرود.
به انگلیسی
در متون تخصصی و فلسفی غربی، برای اشاره به این مفهوم از اصطلاحات جهان مادی یا جهان زیرین استفاده میشود.
به فارسی
واژهها و ترکیبهای مترادف فارسی برای این عبارت عبارتند از: جهان مادی، عالم طبیعت، جهان خاکی، عالم ملک، عالم ناسوت و گیتی. متضادهای آن نیز عالم علوی، عالم بالا و ملکوت هستند.
در قرآن
خود عبارت ترکیبی «عالم سفلی» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است و از اصطلاحات بعدی فلاسفه و عرفا است؛ اما ریشه آن در آیاتی مانند «السُّفْلَیٰ» (توبه/۴۰) و مفهوم «أَسْفَلَ سَافِلِينَ» (تین/۵) که به تنزل به پایینترین مرتبه وجودی اشاره دارد، دیده میشود.
نماد چیست
در ادبیات نمادین و عرفانی، عالم سفلی نماد «قفس»، «زندان» یا «چاه ظلمانی» برای روحِ ملکوتی انسان است. این عالم مایه وابستگی، تغییر، فسادپذیری و زمانمندی است که انسان باید از تعلقات آن آزاد شود.
جمعبندی و توضیح کامل عالم سفلی
عالم سفلی در اصطلاحات حکمی، فلسفی و عرفانی به همین جهان محسوس، مادی و متغیر پیرامون ما اشاره دارد. در جهانشناسی سنتی، این مرتبه پایینترین سطح از مراتب وجود به شمار میرود که از ترکیب عناصر چهارگانه شکل گرفته و همواره دستخوش دگرگونی، زوال و زمانمندی است. در واقع، این واژه در تقابل مستقیم با «عالم علوی» یا همان جهان مجردات، ملکوت و ثبات معنا پیدا میکند.
در نگاه عارفان و شاعران پارسیگو، عالم سفلی رویکردی نمادین نیز به خود میگیرد؛ به طوری که از آن به عنوان چاه ظلمانی، غربتسرا یا قفسی تنک یاد میشود که روح آدمی به عنوان مرغی ملکوتی مؤقتاً در آن گرفتار شده است. هدف غایی انسان در این دیدگاه، گذر از مادیات و تعلقات این جهان پایین و پرواز به سوی عالم بالا و کمال مطلق است.