یعنی چه
در اصطلاح عامیانه و محاورهای زبان فارسی، به فردی گفته میشود که زبر و زرنگ، باکفایت و توانا در حل مشکلات است؛ کسی که به اصطلاح گلیم خود را از آب بیرون میکشد و بیعرضه یا دستوپاچلفتی نیست.
تلفظ
این واژه به صورت فتحهی سین و سکون ت در «دست»، و تلفظ واو عطف به صورت ضمهی کوتاه (o) خوانده میشود: [dast-o-pā-dār].
در جدول
در معماها و جداول کلمات متقاطع، این کلمه دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان معادل کنایی واژههایی چون زرنگ، لایق یا کاربلد به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این صفت در زبان انگلیسی، بسته به لحن متن میتوان از واژههای رسمیتر یا اصطلاحات عامیانه استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی کلاسیک و معاصر، مفاهیمی که به توانایی عملی و هوش فرد در اداره امور اشاره دارند به عنوان معادل این ترکیب کنایی به کار میروند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عامه نماد حیوانی یا شیئی خاصی ندارد، اما در تصویرسازی کنایی و ذهنی مردم، نماد حرکت، پویایی، زرنگی و استقلال در انجام امور و حل چالشهای روزمره به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دست و پادار
واژه «دست و پادار» یک صفت مرکب کنایی و عامیانه در زبان فارسی نو است که از ترکیب اعضای حرکتی بدن (دست و پا) همراه با پسوند دارندگی تشکیل شده است. این اصطلاح اشاره به فردی دارد که اعضای حرکتی و مهارتهایش برای پیشرفت فعال هستند و در جامعه به عنوان فردی لایق و کاربلد شناخته میشود.
در فرهنگ گفتاری، این کلمه دقیقاً در نقطهی مقابل صفتهایی مانند «بیدستوپا» یا «دستوپاچلفتی» قرار میگیرد که نماد وابستگی و ناتوانی هستند. از این رو، فرد دستوپادار کسی است که به خوبی از عهده مسئولیتها برمیآید و چالشهای پیشرو را با درایت حل میکند.