یعنی چه
این واژه صفت مفعولی از مصدر کهن «زهیدن» است و به دو معنای اصلی به کار میرود: نخست در مفهوم بیولوژیکی و آفرینش به معنای زاده شده و متولد شده، و دوم در مفهوم فیزیکی به معنای مایعی که کمکم از درز یا مأخذی بیرون تراویده، نشت کرده یا چکیده باشد. این واژه از واژگان کلاسیک و کمکاربرد زبان فارسی به شمار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتح اول (زَ)، کسر دوم و یاء مدی (هی) و فتح دال (دِه) است که در مجموع [zahide] خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمه پنج حرفی «زهیده» معمولاً در پاسخ به طراحانی که صفت مفعولی از زهیدن، زاییده شده یا نمپسداده را طلب میکنند، به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادل انگلیسی آن برای مفهوم زایش Born و برای مفهوم نشت و تراوش مایعات Exuded یا Seeped است.
به فارسی
معادلهای دقیق و روان فارسی این واژه شامل عباراتی چون زاییده، متولد، جوشیده، نشتکرده، چکیده و برآمده است که همگی مفهوم صدور یا خروج (خواه فرزند، خواه مایع) را میرسانند.
نماد چیست
در متون ادبی و نمادشناختی عرفانی، این واژه میتواند جلوهگر مفهوم جوشش درونی، آغاز زندگی، خلاقیت، سرچشمه گرفتن معنا یا تجلی نور از یک منبع پنهان باشد، هرچند در لغتنامههای رسمی بار نمادین ثابتی برای آن ثبت نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل زهیده
واژه «زهیده» از صفتهای مفعولی کهن و اصیل زبان فارسی است که از مصدر «زهیدن» مشتق شده است. این کلمه در متون کلاسیک و نظم و نثر فارسی کاربرد داشته و ریشه در زبانهای ایران باستان دارد. معنای آن مستقیماً با دو پدیده طبیعی یعنی «زایش و ولادت» و «تراوش و نشت مایعات» گره خورده است.
اگرچه این واژه در زبان فارسی معیار امروز به صورت مستقل کاربرد روزمره چندانی ندارد، اما همخانوادههای آن مانند زایش، نوزاد، زهاب (آبی که از زمین میتراود) و زاییدن کاملاً رایج و زنده هستند. شناخت این واژه به درک بهتر ریشههای فعلی زبان فارسی کمک میکند.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، این واژه به عنوان یک کلمه کلیدی ۵ حرفی شناخته میشود که پیدا کردن آن نیازمند آشنایی با ریشههای قدیمی افعال فارسی است.