یعنی چه
«ابتیاعی» صفت نسبی از واژهٔ عربی «ابتیاع» است. این کلمه در زبان فارسی و بهویژه در متون حقوقی، اسناد ملکی و بازرگانی به کار میرود و به معنای «خریداریشده» یا «تهیهشده از طریق معامله» است؛ یعنی مالی که فرد خودش پول آن را پرداخت کرده و خریده است، در مقابل اموالی که از طریق ارث (موروثی) یا هدیه (موهوبی) به او رسیده باشد.
تلفظ
این واژه به صورت [اِ بْ تِ یا عی] تلفظ میشود؛ الف اول دارای کسره، باء ساکن، تاء دارای کسره، و در نهایت به یای نسبت ختم میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون «خریداریشده»، «منسوب به خرید» یا «ملک خریدهشده»، واژهٔ ۷ حرفی «ابتیاعی» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم مال یا کالای ابتیاعی از صفتهایی استفاده میشود که به منشأ خرید یا اکتساب کالا اشاره دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این واژه «خریداریشده» یا «خریده» هستند که در گفتار روزمره کاملاً جایگزین این اصطلاح عربیتبار میشوند.
نماد چیست
واژهٔ ابتیاعی اصطلاحی کاملاً حقوقی، ثبتی و بازرگانی است و فاقد مابازای نمادین، اسطورهای یا ادبی در فرهنگهاست. این کلمه صرفاً مفهوم جابهجایی مالکیت با پرداخت وجه را بازگو میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ابتیاعی
واژهٔ «ابتیاعی» یک صفت نسبی مشتقشده از ریشهٔ عربی «بیع» (در باب افتعال) است که به طور گسترده به ادبیات حقوقی، فقهی و اسناد ثبتی زبان فارسی راه یافته است. این کلمه به هر نوع مال، ملک یا کالایی اشاره دارد که مالکیت آن از طریق پرداخت وجه و انجام معاملهٔ خرید (ابتیاع) حاصل شده باشد.
اهمیت کاربرد این واژه بیشتر در تفکیک اصالت و منشأ مالکیت داراییها مشخص میشود؛ جایی که در اسناد رسمی لازم است ملکِ خریداریشده از املاکی که به صورت موروثی یا هبه (بخشیدهشده) به دست آمدهاند، متمایز گردد. معادلهای مستقیم فارسی آن «خریداریشده» و «خریده» هستند.
اگرچه خود این واژه یا مشتقات باب افتعال آن به صورت مستقیم در متن قرآن نیامدهاند، اما ریشهٔ اصلی آن یعنی «بیع» در آیات متعددی با مفاهیم دادوستد و حلال بودن تجارت مورد تأکید قرار گرفته است که مشروعیت اصل معامله و ابتیاع را نشان میدهد.