یعنی چه
کینستانی یک واژهٔ مرکب و اسم مصدر قیاسی در زبان فارسی است که از ترکیب «کین» (به معنی دشمنی و بغض) و «ستانی» (از مصدر ستاندن به معنی گرفتن) تشکیل شده است. این اصطلاح به عملِ گرفتن تقاص، مکافات یا تلافی کردن آسیبی که از سوی دشمن وارد شده، اشاره دارد.
تلافی
تلفظ صحیح این واژه مرکب به صورت [کِینْ سِ ت ا ن ی] یا (kēn-setāni) در نظام آوایی فارسی معیار است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، واژهٔ «کین ستانی» به عنوان پاسخ ۸ حرفی برای راهنماهایی چون «انتقامجویی» یا «خونخواهی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم کینستانی در زبان انگلیسی، از واژگانی که به تلافی و تقاص اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
واژههای هممعنا و مترادف در زبان فارسی شامل انتقام، خونخواهی، تلافی، مکافات، کینهکشی، تقاص و مقابلهبهمثل هستند. همچنین واژههایی مانند بخشش، گذشت، عفو و مدارا متضادهای آن به شمار میروند.
نماد چیست
در اسطورهشناسی، فرهنگ سنتی و ادبیات حماسی ایران (بهویژه در شاهنامه فردوسی)، کینستانی نماد خونخواهی و مظهر برقراری عدالت به شیوهٔ کهن است؛ بارزترین جلوه و نماد فرهنگی آن داستان «کین سیاوش» است که محور پهلوانیهای حماسی ایرانیان علیه توران قرار میگیرد.
جمعبندی و توضیح کامل کین ستانی
واژهٔ «کینستانی» یک اصطلاح مرکب، اصیل و کهن در زبان فارسی است که از دو بخش «کین» (به معنای دشمنی، بغض و غرض) و «ستانی» (حاصل مصدر از ستاندن، برآمده از ریشه ایرانی باستان به معنی گرفتن) پرداخته شده است. اگرچه این ترکیب به صورت مستقل در برخی فرهنگهای کلاسیک بسامد پایینی دارد، اما ساختاری کاملاً قیاسی، فصیح و معتبر دارد که مستقیماً به معنای عملِ انتقامگیری، تقاص و تلافی کردن صدمه دشمن دلالت میکند.
این واژه گرچه در متن قرآن به طور مستقیم نیامده، اما مفاهیم معادل آن در قالب آیاتی با ریشههای «نقم» (مانند انتقام) و مفهوم «قصاص» در فرهنگ اسلامی جاری است. در ادبیات حماسی ایران زمین نیز کینستانی از ارکان اصلی پیشبرد داستانهاست؛ جایی که خونخواهیِ قهرمانان مظلوم، انگیزهٔ اصلی برپا شدن جنگها و ستاندن دادِ ستمدیدگان میشود.