یعنی چه
نافرجام گفتن در لغتنامههای مرجع به معنی به زبان آوردن سخنان بیفایده، لغو، باطل و عاقبتناپدید است. این اصطلاح در متون کهن علاوه بر هرزهگویی و یاوهسرایی، در مفهوم بدزبانی، فحاشی و ناسزا گفتن نیز به کار رفته است؛ یعنی سخنی که عاقبت و سرانجام نیکی ندارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت [نافرجام گُفتَن] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف (۱۱ حرف) خود کلمه یا مترادفهای آن مانند «لغو گفتن» است.
به انگلیسی
این اصطلاح در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن به مفاهیمی چون بیان کلمات بیهوده یا استفاده از الفاظ رکیک ترجمه میشود.
به عربی
در ترجمههای کهن قرآن و متون عربی، مصدر نافرجام گفتن در برابر واژگانی چون لغو و رفث قرار گرفته است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل هرزهگویی، یاوهسرایی، سخن عبث گفتن، حرف بیسرانجام زدن، بدزبانی و دشنام دادن است.
جمعبندی و توضیح کامل نافرجام گفتن
عبارت ترکیبی و کهن «نافرجام گفتن» برخلاف ظاهر آن که ممکن است در وهله اول معنای نصفهکاره رها کردن سخن را به ذهن متبادر کند، یک اصطلاح دقیق لغوی با بار معنایی اخلاقی و کلامی است. این واژه از پیشوند سلبی «نا» و واژه «فرجام» (به معنی پایان و عاقبت) همراه با مصدر «گفتن» ساخته شده و اشاره به سخنی دارد که هیچ عاقبت خیر، فایده و سرانجام نیکی در آن نیست.
در لغتنامههای مرجع مانند دهخدا، این واژه دقیقاً به معنای بیهودهگویی، لغو بافتن و همچنین بدزبانی و ناسزا گفتن ضبط شده است. در ترجمههای کهن قرآن کریم نیز مترجمان از این ترکیب برای برگرداندن مفاهیمی چون «اللغو» و «الرفث» استفاده میکردند که نشاندهنده کاربرد وسیع این اصطلاح در توصیف کلام باطل و هرزه در گذشته بوده است.