یعنی چه
این ترکیب وصفی به معنای کسی است که بر سر قول و قرار، پیمان یا تعهدی که بسته، پایدار و استوار میماند و تحت هیچ شرایطی عهدشکن نمیشود. این مفهوم نشاندهنده اصالت اخلاقی و ثبات قدم در روابط انسانی و الهی است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [پایْدار دَر عَهْدْ] است که از دو بخش فارسی (پایدار) و عربی (عهد) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواسته شده میتواند خود ترکیب «پایدار در عهد» (۱۱ حرف) یا واژههای مترادف آن مانند «وفادار» باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که همگی بر وفاداری عمیق و ثبات در تعهد تاکید دارند.
در قرآن
خود این ترکیب عینا در قرآن نیامده است، اما مفهوم آن به شدت ستایش شده است؛ مانند آیه ۱۷۷ سوره بقره که صفت مؤمنان را «الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ» (وفاکنندگان به عهد) مینامد یا توصیف حضرت اسماعیل (ع) با عبارت «صَادِقَ الْوَعْدِ» در آیه ۵۴ سوره مریم.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، «حلقه» یا «انگشتر» به عنوان نماد پیوند و پیمان ابدی شناخته میشود. همچنین «کوه» نماد ثبات و پایداری، و پرنده «قو» به دلیل وفاداری جفتگیری تا پایان عمر، از نمادهای این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل پایدار در عهد
ترکیب وصفی «پایدار در عهد» از دو واژه «پایدار» (صفت مرکب فارسی به معنای ثابت و استوار) و «عهد» (واژه عربی به معنای پیمان و تعهد) ساخته شده است. این اصطلاح در زبان فارسی برای توصیف افرادی به کار میرود که در دوستی، معاهدات اجتماعی و وظایف اخلاقی خود نهایت وفاداری را نشان میدهند و در برابر تغییرات روزگار، سست نمیشوند.
اگرچه این عبارت به عنوان یک مدخل مستقل در لغتنامههای کلاسیک ثبت نشده، اما معنای ترکیبی آن بسیار روشن و ارزشمند است. در متون ادبی، اخلاقی و عرفانی، این صفت مایه اعتبار انسان و نشاندهنده کمال شخصیت اوست و در نقطه مقابل رذایلی چون عهدشکنی و پیمانگسلی قرار دارد.
در فرهنگ اسلامی نیز این مفهوم با اصطلاحاتی چون «وفاء بالعهد» گره خورده و از والاترین ویژگیهای مومنان و پیامبران شمرده شده است، چرا که ثبات در دوستی و پیمان، پایه و اساس اعتماد اجتماعی را شکل میدهد.