یعنی چه
بربریسم در اصطلاح اجتماعی و تاریخی به معنای بدویت، توحش، رفتارهای خشن افراطی و وضعیت جوامع دور از تمدن و فرهنگ است. همچنین این واژه در حوزه زبانشناسی و ادبیات کاربرد دارد و به معنای غلطگویی، به کار بردن واژههای بیگانه، نامأنوس یا اشتباه از نظر ساختاری، املایی و آوایی (سخن غیرفصیح) است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت «بَربَریسم» تلفظ میشود که از واژه اروپایی Barbarism وام گرفته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «بربریسم» است که از ۷ حرف تشکیل شده است. واژههای بربریت و توحش نیز به عنوان جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه اصلی Barbarism است. برای اشاره به رفتارهای وحشیانه اخلاقی و اجتماعی از Barbarity نیز استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه با توجه به بافت متن، «بربریت»، «توحش»، «وحشیگری» و «بیفرهنگی» در مباحث اجتماعی، و «غلطگویی» یا «سخن غیرمصطلح» در مباحث ادبی هستند.
نماد چیست
این اصطلاح نماد یا سمبل گرافیکی ثبتشدهای ندارد، اما در فلسفه، تاریخ و ادبیات به عنوان نماد تقابل مطلق میان «تمدن» و «وحشت» و نشاندهنده مرز فروپاشی اخلاقی جوامع یا جنگهای بیرحمانه شناخته میشود.
معنی انگلیسی/خارجی
واژه بربریسم عمدتاً یک واژه اصیل فارسی نیست و به عنوان یک وامواژه مدرن از طریق زبانهای فرنگی (فرانسوی/انگلیسی) وارد ادبیات معاصر شده است. ریشه اصلی آن به واژه یونانی $barbaros$ یا $barbarismos$ بازمیگردد که یونانیان و رومیان باستان آن را برای افراد خارج از قلمرو تمدنی خود (بیگانگان و کسانی که به زبان آنها سخن نمیگفتند و در نظرشان لکنتزبان داشتند) به کار میبردند و به مرور زمان معنای وحشیگری و ناآشنایی با اصول فصاحت زبان را به خود گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل بربریسم
واژه «بربریسم» یک اصطلاح وامگرفته شده از زبانهای اروپایی است که در زبان فارسی استاندارد و کلاسیک کمتر به عنوان واژهای مستقل به کار میرود و بیشتر شکلِ رایج آن یعنی «بربریت» مورد استفاده قرار میگیرد. این واژه دو جنبه معنایی کاملاً متمایز دارد؛ در بافت تاریخی و جامعهشناسی به وضعیت بدویت، دور بودن از مدنیت، و رفتارهای خشن و غیرانسانی اشاره دارد که نقطه مقابل تمدن و فرهنگمداری است.
در حوزه زبانشناسی و نقد ادبی، بربریسم معنای کاملاً متفاوتی پیدا میکند و به اشتباهات فاحش زبانی، بهکارگیری کلمات غریب و غیرفصیح، یا ساختارهای دستوری غلط اطلاق میشود که از دیدگاه اهل زبان، نوعی «وحشیگری لغوی» و آسیب زدن به فصاحت کلام تلقی میگردد.