یعنی چه
الکبیره در لغت صفت مؤنث از ریشه «کبیر» است و به معنای امر بزرگ، زن بزرگ یا چیز عظیم به کار میرود. در اصطلاح فقهی، قرآنی و کلام اسلامی، این واژه به عنوان صفت برای معصیت و ذنب استفاده میشود و مراد از آن «گناه کبیره» یعنی گناهی است که در شرع برای آن وعده عذاب دوزخ یا حد شرعی تعیین شده است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با سکون لام، فتح کاف، کسره باء ممدود و فتح راء تلفظ میشود و در حالت وقف، تاء تأنیث در انتهای آن به صورت هاء ساکن تلفظ میگردد.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، واژه الکبیره به عنوان پاسخ برای طراحانی که به دنبال معادل عربی گناه بزرگ یا معصیت سنگین هستند کاربرد دارد. این کلمه دقیقاً دارای ۷ حرف است.
به عربی
در زبان عربی این کلمه اسم مؤنث کلمه الکبیر است. در متون قرآنی هم به صورت مفرد (مانند آیه ۴۹ سوره کهف) و هم به صورت جمع یعنی «الكبائر» (مانند آیه ۳۱ سوره نساء) برای اشاره به محرمات سنگین الهی به کار رفته است.
به فارسی
برگردان دقیق لغوی آن به فارسی «زن بزرگ» یا «چیز بزرگ» است، اما در کاربرد متداول زبان فارسی (به ویژه در متون دینی و ادبی)، همواره به معنای «گناه بزرگ» در مقابل گناه صغیره (گناه کوچک) شناخته میشود.
نماد چیست
الکبیره در فرهنگ اسلامی و اخلاقی، نماد تجاوز آشکار از فرمان الهی، خط قرمز شریعت و مرز بین لغزشهای کوچک روزمره و فساد عمیق روحی است که ارتکاب آن مستوجب عقوبت شدید تلقی میشود.
جمعبندی و توضیح کامل الکبیره
واژه «الکبیره» در اصل ساختاری مؤنث در زبان عربی از ریشه ثلاثی «ک-ب-ر» است که معنای لغوی آن به هر امر یا موجود مؤنث بزرگ اشاره دارد. با این حال، شهرت و کاربرد اصلی این کلمه در زبان فارسی و متون اسلامی، در حوزه فقه و اخلاق است؛ جایی که به عنوان صفت برای گناهان سنگین و خانمانسوز (مانند شرک، قتل و ربا) به کار میرود و در برابر «الصغیره» یا گناهان کوچک قرار میگیرد.
در قرآن کریم، این واژه هم در معنای لغوی امر دشوار و هم در معنای اصطلاحی گناهان بزرگ به کار رفته است. بررسی این کلمه نشان میدهد که ساختار آن در جدولهای کلمات متقاطع ۷ حرفی بوده و به عنوان نمادی از خطوط قرمز اخلاقی و دینی در جامعه اسلامی شناخته میشود.