یعنی چه
بخیه زدن در خیاطی به معنای اتصال محکم دو پاره جامه و کوک زدن پارچه است؛ اما در پزشکی به فرایند دوختن لبههای پوست یا انساج آسیبدیده پس از جراحی یا مصدومیت با سوزن و نخ مخصوص، جهت التیام زخم اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه از دو بخش «بخیه» (با فتح باء و سکون خاء) و فعل «زدن» تشکیل شده است و به صورت روان در زبان فارسی تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه ۷ حرفی «بخیه زدن» یا مترادفهای آن نظیر «کوک زدن» به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای کارهای پزشکی و رسمی از واژه Suture و برای کاربردهای عمومی و خیاطی از Stitch استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به عمل دوختن زخم از عباراتی چون خیاطة الجرح و تقطیب الجرح استفاده میگردد.
نماد چیست
بخیه زدن در فرهنگ و ادبیات کنایی فارسی، نمادی از بهبود، التیام دادن به دردهای کهنه، بازسازی شکستگیها و اصلاح امور از همپاشیده است. همچنین اصطلاحاتی مانند «بخیه بر لب زدن» کنایه از سکوت اختیاری، صبوری و پنهان کردن راز دارد.
جمعبندی و توضیح کامل بخیه زدن
بخیه زدن یکی از اصطلاحات اصیل و کاربردی در زبان فارسی است که ریشه در زبان پهلوی (فارسی میانه) دارد. این واژه در دو قلمرو کاملاً مجزا یعنی خیاطی و پزشکی سنتی و مدرن به کار میرود. در خیاطی، به معنای کوک زدن ظریف و محکم برای پیوند دادن پارچههاست و در پزشکی، به اقدام حیاتی جراح برای بستن شکافتگیهای ناشی از عمل یا مصدومیت اشاره دارد که عامل اصلی در تسریع فرایند بهبود بدن است.
این عبارت علاوه بر کاربرد عملی و فنی، جایگاه ویژهای نیز در ادبیات کنایی فارسی دارد؛ به طوری که مفهوم آن فراتر از یک کار فیزیکی، به نمادی از رازداری، صبوری، ترمیم رابطهها و التیام بخشیدن به زخمهای عاطفی و اجتماعی تبدیل شده است. اصطلاح معروف «اهل بخیه» نیز در زبان فارسی به کنایه برای افراد همرشته، کاربلد و محرم اسرار استفاده میشود.