یعنی چه
سحابی جغد (یا مسیه ۹۷) یک جرم آسمانی از نوع سحابی سیارهنما است که در صورت فلکی دب اکبر (خرس بزرگ) قرار دارد و حدود ۲۰۰۰ تا ۲۸۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. این پدیده بر اثر پایان عمر یک ستاره کمجرم و پرتاب شدن لایههای بیرونی آن به فضا شکل گرفته است. نامگذاری آن به دلیل وجود دو لکه تاریک در ساختار داخلیاش است که در بررسیهای تلسکوپی شبیه به چشمهای یک جغد به نظر میرسند.
تلفظ
عبارت «سحابی جغد» از دو واژه تشکیل شده است: «سحابی» با فتح سین و حاء مخفف (سَحاب) به همراه یای نسبت، و «جغد» با ضَم جیم (جُغد).
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول درباره پدیدههای نجومی یا سحابیهای صورت فلکی دب اکبر، پاسخ دقیق «سحابی جغد» است که کلمهای ۸ حرفی میباشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی به این جرم آسمانی Owl Nebula میگویند. همچنین در فهرست نامگذاریهای علمی بینالمللی با کدهای M97 و NGC 3587 شناخته میشود.
در قرآن
عبارت ترکیبی «سحابی جغد» به عنوان یک اصطلاح و کشف نجومی مدرن در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، ریشه واژه سحابی یعنی «سَحاب» به معنی ابر، ۱۱ مرتبه در آیات قرآن کریم (از جمله آیه ۸۸ سوره نمل) برای توصیف ابرهای آسمانی و حرکت آنها به کار رفته است.
نماد چیست
در علم اخترشناسی، این سحابی نمادی از سیر تکاملی، مرگ ستارهای و آینده منظومه شمسی است. از نظر فرهنگ عمومی، نام آن برگرفته از جغد است که در اسطورهها نماد خرد، دانایی و تیزبینی در تاریکی است، هرچند شکلگیری این نام در فضا صرفاً یک شباهت ظاهری و خطای دید هندسی (پاریدولیا) در ذهن انسان است.
جمعبندی و توضیح کامل سحابی جغد
سحابی جغد (M97) یکی از معروفترین و زیباترین سحابیهای سیارهنما در آسمان شب است که در صورت فلکی دب اکبر قرار دارد. این جرم کیهانی گازی، حاصل از همپاشیدگی و مرگ یک ستاره متوسط در اواخر عمرش است که لایههای بیرونی خود را در فضا رها کرده و هستهای داغ را در مرکز باقی گذاشته است.
علت جذابیت و نامگذاری منحصربهفرد این سحابی، ساختار فوتومتریک آن است؛ وجود دو ناحیه تاریک و کمنور در میان گازهای درخشان، ظاهری شبیه به چشمان یک جغد را در تلسکوپ پدید میآورد که اولین بار در سال ۱۸۴۸ توسط لرد راس نقاشی و نامگذاری شد.
مطالعه این سحابی به اخترشناسان کمک میکند تا درک بهتری از مراحل پایانی زندگی ستارگانی با جرم مشابه خورشید ما و نحوه توزیع عناصر شیمیایی در کهکشان به دست آورند.