یعنی چه
بوریاتها (Buryats) یک گروه قومی بومی و از تبار مغولها هستند که عمدتاً در جنوب شرقی سیبری (جمهوری بوریاتیا در فدراسیون روسیه) و در مجاورت دریاچه بایکال سکونت دارند. فرهنگ آنها آمیزهای از سبک زندگی کوچنشینی، شمنیسم باستان و بودیسم تبتی است.
تلفظ
این واژه به صورت «بُوریاتْها» (Booryat-ha) تلفظ میشود. ریشه آن به شکل «بوریاد» در متون کهن مغولی ثبت شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به سؤالاتی چون «قومی بومی در سیبری»، «بزرگترین اقلیت مغولتبار روسیه» یا «مردم اطراف دریاچه بایکال»، کلمه «بوریات ها» یا «بوریات» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این قوم از واژه Buryats یا Buriats استفاده میشود. همچنین به زبان آنها Buryat language میگویند.
به عربی
در زبان عربی واژه بومی معادل برای این قوم وجود ندارد و نام آنها به صورت آوانویسیشده به شکل «البوريات» یا «شعب البوريات» استعمال میشود.
به فارسی
در زبان فارسی این کلمه مستقیماً از ریشه اصلی آن وام گرفته شده و به صورت «بوریاتها» یا «قوم بوریات» شناخته میشود و معادل واژگانی مجزایی در فارسی کلاسیک ندارد.
در قرآن
واژه بوریاتها یک نام قومی، جغرافیایی و تاریخی مربوط به آسیای شمالی و سیبری است؛ از این رو هیچگونه اشاره مستقیم یا غیرمستقیمی به این قوم یا سرزمین آنها در قرآن وجود ندارد.
نماد چیست
بوریاتها نمادهای فرهنگی و آیینی منحصربهفردی دارند. دریاچه بایکال در فرهنگ آنها مکانی مقدس است. از دیگر نمادهای آنها میتوان به «یورت» (چادرهای سنتی عشایری)، درختان مقدس با روبانهای رنگی (زالاما) در آیین شمنیسم و صومعههای داتسان در بودیسم تبتی اشاره کرد.
جمعبندی و توضیح کامل بوریات ها
بوریاتها بزرگترین گروه بومی منطقه سیبری در فدراسیون روسیه هستند که عمدتاً در فلات اطراف دریاچه بایکال و جمهوری خودمختار بوریاتیا زندگی میکنند. این قوم از نظر ریشههای زبانی و تاریخی، پیوند بسیار عمیقی با مغولها دارند و نام آنها برای نخستین بار در کتاب تاریخی «تاریخ سری مغولان» در قرن سیزدهم میلادی ذکر شده است.
فرهنگ و سنتهای مردم بوریات آمیزهای جذاب از شیوه زندگی دامداری کوچرو، باورهای کهن شمنیسم (احترام به طبیعت و ارواح) و مذهب بودیسم تبتی است. امروزه جمعیت بوریاتها علاوه بر سیبری روسیه، در بخشهایی از شمال کشور مغولستان و خطوط مرزی چین نیز پراکنده شده است و آنها همچنان هویت زبانی و آیینی خود را حفظ کردهاند.