یعنی چه
اطعام به مسکین به معنای سیر کردن و بخشیدن خوراک به افرادی است که به دلیل فقر شدید یا ناتوانی جسمی و حرکتی، توانایی تأمین حداقل مایحتاج غذایی خود را ندارند.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِطعام (با سکون ط و عین کشیده) به مِسکین (با کسر م و سکون س)» تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول عبارت «اطعام به مسکین» است که مجموعاً ۱۲ حرف دارد.
به عربی
در زبان عربی این مفهوم دقیقاً به صورت ترکیبی یا به شکل «اطعام المساکین» برای اشاره به عموم نیازمندان به کار میرود.
به فارسی
برگردان و برابرهای فارسی این عبارت شامل اصطلاحاتی چون خوراک دادن، طعام دادن، سیر کردن فقیر، بینوانوازی و دستگیری غذایی از نیازمندان است.
در قرآن
این مفهوم در آیات متعددی از قرآن کریم آمده است؛ از جمله آیه ۸ سوره انسان (وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا) در شأن اهل بیت (ع)، آیه ۳ سوره ماعون در نکوهش ترک آن، و آیات ۱۴ تا ۱۶ سوره بلد که بر ارزش اطعام مسکینِ خاکنشین در روزهای سخت گرسنگی تأکید میکند.
جمعبندی و توضیح کامل اطعام به مسکین
عبارت «اطعام به مسکین» مفهومی عمیق در فرهنگ اسلامی و ایرانی است که ریشه در اصول اخلاقی و همبستگی اجتماعی دارد. این ترکیب از دو واژه عربی «اطعام» (خوراندن) و «مسکین» (کسی که شدت فقر او را زمینگیر کرده) ساخته شده و به معنای سیر کردن افراد ناتوان از تأمین خوراک است.
در متون دینی بهویژه قرآن کریم، این عمل به عنوان یکی از بارزترین نشانههای ایمان واقعی، تقوا و ایثار معرفی شده است؛ تا جایی که ترک آن یا عدم تشویق دیگران به انجامش، از صفات دوزخیان و منکران دین قلمداد میشود.
این واژه در ادبیات و عرف جامعه نمادی از رحمت، فقرزدایی و خلوص نیت است و در دنیای امروز نیز به عنوان مبنای بسیاری از فعالیتهای خیریه و نهادهای حمایتی در راستای دستگیری از مستمندان قرار میگیرد.