یعنی چه
عبارت «همج رعاع» وصفی برای انسانهای بیهدف و دهنبینی است که ساختار و نظمی در زندگیشان حاکم نیست. «همج» در لغت به معنای حشرات و پشههای ریز است که با هر وزش بادی به سویی میروند و «رعاع» به معنی افراد ضعیف و دنبالهرو است. ترکیب این دو کنایه از افرادی است که به سرعت تحت تأثیر موجها قرار میگیرند.
تلفظ
این اصطلاح به صورت «هَمَج» (با فتح هاء و ميم) و «رَعَاع» (با فتح راء و عین اول) خوانده میشود که در حالت ترکیبی صدای اضافه بین آنها قرار میگیرد.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت در جدول ۷ حرف است، اما بسته به طراح جدول ممکن است به عنوان رمز «عوامالناس»، «اوباش» یا «سفلگان» نیز به کار رود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژههایی استفاده میشود که مفهوم جمعیت بدون فکر، گلهوار و اوباشگونه را منتقل میکنند.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق فارسی آن شامل ترکیبهایی مثل «رعیتِ بیهدایت»، «فرومایگان»، «توده ناآگاه»، «حزب باد» و «انسانهای ابنالوقت» است.
در قرآن
عبارت «همج رعاع» اصلاً در قرآن وجود ندارد. شهرت و ریشه اصلی این اصطلاح در متون اسلامی به نهجالبلاغه (حکمت ۱۴۷) بازمیگردد که امام علی (ع) در توصیه خود به کمیل بن زیاد، مردم را به سه دسته تقسیم کرده و دسته سوم را «همج رعاع» نامیدهاند.
جمعبندی و توضیح کامل همج رعاع
اصطلاح «همج رعاع» یک ترکیب فصیح عربی است که برای توصیف آسیبشناسانه تودههای ناآگاه، دهنبین و فاقد استقلال فکری به کار میرود. این واژه در ریشهشناسی خود به پشههای سرگردانی تشبیه شده است که استقامتی از خود ندارند و با هر وزش باد به سمتی پرتاب میشوند؛ استعارهای دقیق از انسانهایی که بدون تحقیق و تفکر، به دنبال هر بانگ و جریانی به راه میافتند.
نقطه اوج رواج این اصطلاح در کلام امام علی (ع) در نهجالبلاغه است، جایی که جامعه را به سه گروه عالمان ربانی، دانشطلبان در راه نجات، و در نهایت «همج رعاع» تقسیم میکنند. گروه سوم کسانی هستند که از نور دانش بهرهای نبردهاند و به پناهگاه محکمی تکیه نکردهاند، در نتیجه دستخوش هیجانات زودگذر جامعه میشوند.