یعنی چه
بهاق یک عارضه یا بیماری پوستی است که در آن رنگدانههای طبیعی پوست از بین میروند و لکههای سفید، روشن یا بیرنگ روی نواحی مختلف تن پدید میآیند. در طب سنتی معتقد بودند که این لکهها سطحی هستند و بر خلاف برص، آسیب عمیقی به گوشت وارد نمیکنند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی به صورت بُهَاق (Bahaq) یا بَهَق (Bahaq/Bahaq) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول، خود واژه «بهاق» با ۴ حرف است. معادلهای دیگر آن شامل پیسی و برص میباشند.
به انگلیسی
در اصطلاحات پزشکی مدرن و زبان انگلیسی، برای اشاره به این وضعیت پوستی از واژگان علمی Vitiligo یا Leukoderma استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای رایج و اصیل این واژه در زبان فارسی شامل پیسی، لکوپیس و کلماتی نظیر بهک یا کشنبهک در متون کهن هستند.
جمعبندی و توضیح کامل بهاق
واژه بهاق ریشه در زبان عربی (ب-ه-ق) دارد، اما برخی منابع لغوی معتقدند که این کلمه معرب واژه فارسی «بَهَک» یا «کُشَنبَهَک» است که وارد ادبیات پزشکی عرب شده و دوباره به شکل بهاق به زبان فارسی بازگشته است. این عارضه در متون کهن پزشکی و ادبی به عنوان نمادی از تغییر رنگ پوست و بروز لکههای روشن شناخته میشود و پزشکان قدیمی همواره تلاش میکردند آن را از بیماریهای عمیقتر متمایز کنند.
در ادبیات فارسی و عربی، بهاق بیشتر به عنوان یک نقص ظاهری یا عیب پوستی گذرا مطرح بوده است. گرچه خود این کلمه به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما واژههای هممفهوم با آن مانند «ابرص» (شخص مبتلا به پیسی عمیق) در سورههای آلعمران و مائده در جریان ذکر معجزات شفابخشی حضرت عیسی (ع) به کار رفته است که نشاندهنده قدمت شناخت این نوع بیماریها در خاورمیانه است.
امروزه در علم پزشکی، بهاق یا همان ویتیلیگو به عنوان یک بیماری خودایمنی شناخته میشود که در آن سیستم ایمنی بدن به سلولهای تولیدکننده رنگدانه (ملانوسیتها) حمله میکند. بر خلاف باورهای قدیمی که آن را به عنوان نماد ناپاکی یا سرایت در نظر میگرفتند، این بیماری به هیچ وجه واگیردار نیست و درمانهای مدرن بر کنترل و بازگرداندن رنگ طبیعی پوست تمرکز دارند.