یعنی چه
در اصطلاح حکمت قدیم و طب سنتی، قوه غاذیه یکی از قوای سهگانه نفس نباتی است. وظیفه این نیرو، دریافت غذا، تغییر ماهیت دادن آن و تبدیل کردنش به جوهر و شکل اعضای بدن است تا جایگزین بخشهای از دست رفته و تحلیلرفته بدن (بدل مایتحلل) شود و بقای فرد حفظ گردد.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «قُوَّه» (قُو وَ) و «غاذیه» (غا ذِ یِ) است که واژهای ترکیبی با ریشه عربی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح ۸ حرفی معمولاً خودِ «قوه غاذیه» یا مترادف آن «قوه مغذیه» است که به نیروی هضم و جذب غذا در بدن اشاره دارد.
به انگلیسی
در ترجمه متون فلسفی و پزشکی کهن اسلامی به زبانهای اروپایی، از اصطلاحات فوق برای رساندن مفهوم نیروی تغذیه نفس نباتی استفاده میشود.
به فارسی
معادل فارسی سره یا روان این اصطلاح، «نیروی تغذیه» یا «نیروی غذادهنده بدن» است که وظیفه بازسازی بافتهای فرسوده را بر عهده دارد.
نماد چیست
این اصطلاح در سنتهای هنری دارای نماد بصری رسمی نیست، اما در فلسفه و طب قدیم نماد تداوم زندگی، بقای فردی و عملکرد کبد (به عنوان کانون قوای طبیعی بدن) شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل قوه غاذیه
قوه غاذیه (یا نیروی تغذیهکننده) یکی از ارکان اساسی در روانشناسی و زیستشناسی سنتی (نفسشناسی ابنسینا و ملاصدرا) است. این قوه در کنار قوای «نامیه» (رشد) و «مولده» (تولیدمثل)، چرخه حیات نباتی انسان، حیوان و گیاه را شکل میدهد. کارکرد اصلی آن، تبدیل مواد غذایی بیرونی به بافتهای درونی بدن است تا از تحلیل رفتن جسم جلوگیری کند.
در متون طب سنتی، اختلال در این قوه منجر به ضعف عمومی و عدم بازسازی بافتهای بدن میشود. این مفهوم نشاندهنده نگاه نظاممند پزشکان و فیلسوفان کهن به فرآیند متابولیسم و سوختوساز در بدن موجودات زنده است.