یعنی چه
اصلاحپذیر صفت مرکبی است برای توصیف هر امر، شیء، فرد یا جامعهای که پذیرا و قبولکنندهٔ اصلاح، نیکی و تصحیح باشد. این واژه نشاندهندهٔ ظرفیت دگرگونی مثبت، برطرف کردن عیوب و نواقص، و قابلیت بازگشت به حالت مطلوب و درست است.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت [eslāh-pazir] است که از ترکیب مصدر عربی «اصلاح» و بن مضارع فارسی «پذیر» ساخته شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف، خود واژهٔ «اصلاح پذیر» (۹ حرفی) یا واژههای مشابهی مانند چارهپذیر و تعمیرپذیر است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم از صفتهایی استفاده میشود که نشاندهنده قابلیت تصحیح، اصلاح ساختاری یا تعمیرپذیری هستند.
به عربی
در زبان عربی از ترکیب کلمه «قابل» یا فعل «یقبل» به همراه مصدر «اصلاح» برای رساندن این معنا استفاده میشود.
در قرآن
خودِ واژهٔ مرکب و فارسی «اصلاحپذیر» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما ریشهٔ عربی آن یعنی «اصلاح» و مشتقاتش حدود ۱۸۰ بار به کار رفتهاند. قرآن کریم به طور گسترده به این مفهوم پرداخته و انسانها و جوامع را به دو گروه اصلاحپذیر (توبهکنندگان و مصلحان) و اصلاحناپذیر (مفسدان) تقسیم میکند، چنانکه در آیه ۱۱ سوره بقره به ادعای منافقان اشاره کرده و میفرماید: «وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ».
جمعبندی و توضیح کامل اصلاح پذیر
واژهٔ «اصلاحپذیر» صفت مرکب پویایی در زبان فارسی است که از ترکیب مصدر عربی «اصلاح» (به معنی نیکو ساختن و رفع فساد) و بن مضارع فارسی «پذیر» تشکیل شده است. این واژه به هر پدیده، رفتار، فرد یا ساختاری اشاره دارد که در ذات خود بنبست ندارد و پنجرهای را رو به بهبود، بازسازی و رفع خطا باز نگه میدارد. در واقع، وجود این ویژگی نشانه پویایی و زنده بودن یک سیستم یا روحیه است.
از منظر روانشناختی و نمادین، اصلاحپذیری مترادف با انعطافپذیری، امید به تغییر و ظرفیت توبه و بازگشت از خطا است. در مفاهیم دینی و قرآنی نیز گرچه عین این لفظ فارسی نیامده، اما جوهر و حقیقت آن در قالب دعوت به توبه و مصلح بودن به شدت مورد تاکید قرار گرفته است، چرا که انسانِ اصلاحپذیر همواره مسیر رشد و تعالی را به روی خود باز میبیند.