یعنی چه
در اصطلاح فقهی و حقوقی، صیغه شرعی به الفاظ و عبارات خاصی (مانند ایجاب و قبول) گفته میشود که برای تحقق و انشای یک قرارداد یا عقد شرعی (نظیر نکاح، طلاق یا بیع) به کار میرود و نشاندهنده رضایت و قصد طرفین است. با این حال، در عرف عام و فرهنگ عامیانه، این اصطلاح به طور خاص برای اشاره به ازدواج موقت (متعه) یا صیغه محرمیت استفاده میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت «صِیغِهِ شَرعی» است که واژه اول از ریشه عربی مکسور آغاز میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنمای «صیغه شرعی»، بسته به تعداد حروف طراح، عباراتی چون خودِ «صیغه شرعی» (۸ حرف)، «متعه» (۴ حرف) یا «ازدواج موقت» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در متون حقوقی و اسلامی، برای اشاره به بخش کلامی عقد از عبارت legal formula استفاده میشود و اگر منظور ازدواج موقت باشد، temporary marriage به کار میرود.
به عربی
در زبان عربی، واژه صیغه از ریشه «ص و غ» به معنی قالب و ساختار است و صیغة العقد به الفاظ تحققبخش معامله یا نکاح اشاره دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این اصطلاح در متون سنتی و معاصر شامل خطبه عقد، پیمان شرعی، ازدواج گسستنی یا نکاح موقت است که ابعاد مختلف فقهی و عرفی آن را پوشش میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل صیغه شرعی
اصطلاح «صیغه شرعی» یک مفهوم دووجهی در جامعه و فقه اسلامی است. در مرتبه اول و از نظر فقهی و حقوقی، صیغه به معنی قالب لفظی و کلامی خاصی است که برای رسمی شدن و محرمیت یا انتقال مالکیت در عقود مختلف خوانده میشود؛ به عبارتی، تا زمانی که این الفاظ بیان نشوند، عقد از نظر شرعی پدید نمیآید.
در مرتبه دوم و در کاربرد روزمره جامعه فارسیزبان، این واژه تغییر معنایی یافته و تقریباً مترادف با «ازدواج موقت» یا «متعه» شده است. این نوع نکاح در قبال مهریه و مدت زمان مشخصی منعقد میشود و احکام حقوقی ویژهای دارد که آن را از عقد دائم متمایز میکند.