یعنی چه
در ادبیات و لغتنامههای کهن فارسی، «پیل منگله» به معنای فیل تنومند و سرسختی است که از منطقهٔ نیمهافسانهای منگله (یا منگلوس در هندوستان و سیلان قدیم) آورده میشد. این واژه در متون کلاسیک کنایه از موجودی بسیار قدرتمند، مظهر عظمت جثه و نیروی هولناک نظامی است.
تلفظ
این ترکیب وصفی/اضافی به صورت «پیلِ مَنگَلِه» تلفظ میشود که در آن پیل به معنای فیل و منگله نام یک مکان قدیمی است.
در جدول
در سؤالات جدول کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح ۸ حرف دارد. از اصطلاحات مشابه میتوان به پیل منگلوسی یا ژندهپیل اشاره کرد.
به انگلیسی
به دلیل ماهیت تاریخی و کهن این واژه، معادل دقیق مدرنی ندارد اما از نظر مفهومی به فیلهای بزرگ جنگی اشاره میکند.
به فارسی
برگردان و معادلهای روان این ترکیب در زبان فارسی امروز شامل عباراتی چون فیل جنگی، فیل تنومند، پیل دلاور و ژندهپیل است که همگی بیانگر قدرت و بزرگی جثه هستند.
نماد چیست
این اصطلاح در ادبیات کهن مظهر و نماد قدرت بیقیاس، تنومندی، استقامت در جنگ و گاهی به دلیل شهرت فیلهای آن منطقه، نماد سپیدی و کمیابی بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل پیل منگله
واژهٔ «پیل منگله» (یا فیل منگله) یکی از ترکیبات وصفی و کنایی بسیار کهن در زبان و ادبیات فارسی است. این واژه از دو بخش «پیل» (صورت پهلوی و اصیل واژه فیل) و «منگله» تشکیل شده است. منگله یا منگلوس در جغرافیا و باورهای سنتی قدیم، نام شهر یا منطقهای (احتمالاً در شبهقاره هند یا سیلان) بوده که به داشتن فیلهای سپید، بسیار بزرگ، نیرومند و جنگی شهرت فراوان داشته است.
اگرچه این واژه در زبان فارسی امروز کاربرد روزمره ندارد و در برخی لغتنامهها مانند دهخدا به مدخلهای ارجاعی مثل منگلوس حواله داده شده، اما ریشه در شعر و متون حماسی و اساطیری دارد. بررسی متون کهن نشان میدهد که هرگاه شاعران یا نویسندگان میخواستند جثهٔ عظیم، قدرت هولناک نظامی یا سرسختی مهارناپذیر کسی یا چیزی را توصیف کنند، از تعبیر «پیل منگله» یا «پیل منگلوسی» استفاده میکردند.