یعنی چه
این واژه در لغت به معنی منسوب به «بهاء» (زیبایی، شکوه، روشنی و عظمت) است. در کاربرد رایج و اصطلاحی، به پیروان آیین بهائی (بهائیت) که منسوب به نام بنیانگذار آن، بهاءالله، هستند اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتحة حرف اول و سکون همزه و یای نسبت به صورت «بَ هائْ یْ» خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این کلمه دقیقاً ۵ حرف دارد و معمولاً در پاسخ به پرسشهایی نظیر «منسوب به شکوه و روشنایی» یا «پیرو آیین بهاءالله» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این واژه با توجه به آوانگاری اصلی آن به صورت مشخص Baháʼí نوشته میشود.
به عربی
این کلمه ریشه در زبان عربی دارد و از واژه «بهاء» به همراه یای نسبت تشکیل شده است.
به فارسی
در بافت لغوی غیراصطلاحی، واژههایی مانند درخشان، با عظمت، ارجمند و پرشکوه به عنوان برگردانهای دقیق فارسی آن شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل بهائی
واژهٔ «بهائی» صفت نسبی است که از ریشه عربی «ب هـ ی» (بَهاء) گرفته شده است. در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، بهاء به معنای زیبایی، روشنایی، درخشندگی، شکوه و عظمت آمده است؛ بنابراین بهائی در معنای لغوی و کلاسیک خود یعنی منسوب به شکوه یا فرد درخشنده و ارزشمند.
در کاربرد ثانویه و معاصر، این کلمه به عنوان اسم منسوب برای اشاره به پیروان آیین بهائی به کار میرود که نام خود را از بهاءالله (میرزا حسینعلی نوری) اقتباس کردهاند. از نظر نمادشناسی، اعدادی مانند ۹ (به دلیل ارزش ابجدی کلمه بهاء) و نمادهایی چون ستارهٔ نه پر با این واژه در بافت اعتقادی گره خوردهاند.
این کلمه در متن صریح قرآن مجید به کار نرفته است، اما واژهٔ ریشه یعنی «بهاء» در متون روایی و ادعیه اسلامی (مانند دعای سحر شیعیان) جایگاه برجستهای دارد و همخانوادههای آن مانند «بهی» و «ابهی» نشاندهنده غایت روشنی و زیبایی هستند.