یعنی چه
این عبارت در منابع معتبر لغوی، قرآنی یا زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح یا ترکیب واحد ثبت نشده است. واژهٔ اول یعنی «اِغْفِر» فعل امر از ریشه غفر به معنای «بیامرز» یا «پوشاننده گناه» است، اما ترکیب آن با «قران» یا «قرآن» در زبان عربی و فارسی معنای محصل و مدونی ندارد، چرا که قرآن به معنای کتاب آسمانی یا خواندن، چیزی نیست که مورد آمرزش واقع شود.
تلفظ
بخش اول این عبارت به صورت ساکن در حرف غین و راء یعنی (اِغْفِرْ) تلفظ میشود. بخش دوم نیز بسته به اینکه منظور کتاب آسمانی باشد (قُرْآن) یا همنشینی و نزدیک شدن (قِران)، به دو صورت متفاوت خوانده میشود.
در جدول
در صورتی که در طراحان جدول یا مسابقات این عبارت دقیق را مدنظر داشته باشند، تعداد حروف آن بدون احتساب فضا ۸ حرف است. با این حال به دلیل غیرمعیار بودن، جایگزینهای صحیحی مانند اغفر لنا یا اغفر لی در متون مذهبی رایجتر هستند.
به انگلیسی
از آنجا که ترکیب «اغفر قران» ساختار استانداردی ندارد، ترجمهٔ انگلیسی دقیقی برای کل عبارت وجود ندارد. واژهٔ اول یعنی اغفر به معنای forgive (ببخش) است.
به عربی
در عربی معیار، این ترکیب کاربرد و معنایی ندارد. برای بخش اول آن (اغفر) که از ریشه ثلاثی مجرد «غ ف ر» است، مترادفهایی مانند «اعْفُ» یا «سَامِحْ» به کار میرود.
به ترکی
در زبان ترکی برای رساندن مفهوم بخشش و آمرزش که در واژهٔ «اغفر» نهفته است، از افعالی مانند affetmek یا bağışlamak استفاده میشود.
به فارسی
برگردان فارسی جزء اول این عبارت «بیامرز»، «بپوشان» یا «درگذر» است. برای کل ترکیب، برگردان فارسی مشخصی وجود ندارد زیرا اصالت ساختاری آن تایید نشده است.
نماد چیست
اگر این عبارت را ناشی از یک خطای نگارشی در دعاهای طلب مغفرت بدانیم، ریشهٔ اصلی آن یعنی «غفر» در فرهنگ و ادبیات اسلامی نماد بارز رحمت واسعه خداوند، پاک شدن از آلودگی گناهان و پردهپوشی (ستر) بر خطاهای بندگان است.
جمعبندی و توضیح کامل اغفر قران
عبارت «اغفر قران» یک واژه، اصطلاح یا ترکیب ثبتشده در زبان فارسی و عربی نیست. بررسیهای لغوی نشان میدهند که این ترکیب به احتمال بسیار زیاد حاصل یک اشتباه تایپی، خطای نگارشی یا جابهجایی کلمات در ذهن نویسنده است؛ چرا که ترکیب فعل امر «اغفر» (بیامرز) با واژهٔ «قرآن» یا «قران» از نظر معنایی و قواعد زبانی ساختار صحیحی را پدید نمیآورد.
اگر جزء اول این عبارت مدنظر باشد، ریشهٔ آن «غ ف ر» است که در فرهنگ اسلامی بسیار کاربرد دارد و در قالب ادعیه قرآنی گوناگونی همچون «رَبِّ اغْفِرْ لِی» (پروردگارا مرا بیامرز) یا «اغْفِرْ لَنَا» متجلی شده است. این ریشه مفهومی آمیخته با بخشش، پوشاندن گناهان و رحمت الهی دارد.
بنابراین برای استفاده در سایتهای جدول و لغتنامه، باید توجه داشت که این عبارت هویت مستقل لغوی ندارد و در صورت مواجهه با آن در متون مذهبی یا ادبی، باید به دنبال ریشههای اصلاحشدهٔ آن مانند طلب مغفرت یا آیاتی که شامل فعل امر «اغفر» هستند، گشت.