یعنی چه
این واژه در اصل شکل سرهم و فشردهشدهٔ ترکیب «باقی است» در زبان فارسی است. از نظر معنایی به هر چیزی اشاره دارد که هنوز وجود دارد، به پایان نرسیده، پایدار مانده و از بین نرفته است.
تلفظ
تلفظ این واژه از دو بخش تشکیل شده است؛ بخش اول «باقی» با مصوت بلند و بخش دوم «ست» که مخفف فعل است میباشد و به صورت سرهم خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به کلماتی با مفهوم «پایدار است»، «مانده است» یا «موجود است»، واژهٔ «باقیست» به عنوان یک پاسخ دقیق ۶ حرفی به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از افعال و صفاتی استفاده میشود که بر استمرار وجود یا بقای یک چیز دلالت دارند.
به عربی
از آنجا که بخش اول این کلمه ریشهٔ عربی دارد، در زبان عربی از صفت فاعل «باق» یا فعل مضارع «یبقی» برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان مفهوم جاویدان بودن یا تهمانده و بهجامانده بودن یک چیز از این عبارات استفاده میشود.
نماد چیست
در نمادشناسی فرهنگی و ادبی، این واژه نشاندهندهٔ پایداری در برابر فنا، استمرار حیات و ابدیت است. در عرفان اسلامی نیز اشاره به ذات لایزال الهی دارد که تنها حقیقت ماندگار جهان هستی است.
جمعبندی و توضیح کامل باقیست
واژهٔ «باقیست» یک ترکیب ادغامی رایج در خط و زبان فارسی است که از اتصال صفت فاعل عربی «باقی» (از ریشه بقاء به معنی ثبات و ماندگاری) و فعل ربطی فارسی «است» تشکیل شده است. این کلمه در متون ادبی، اشعار و گفتگوهای روزمره به فراوانی برای اشاره به مفاهیمی همچون پایداری، ابدیت، تهماندهٔ یک چیز یا استمرار یک وضعیت به کار میرود.
اگرچه خود این ترکیبِ درهمتنیده به دلیل داشتن بخش فارسی در متون اصیل عربی یا آیات قرآن عیناً وجود ندارد، اما ریشهٔ آن یعنی «باقی» بارها در قرآن کریم به عنوان صفتی برای پایداری پاداشهای الهی (الباقیات الصالحات) و جاودانگی ذات خداوند در برابر فنای دنیا مطرح شده است. این کلمه در بازیهای فکری و جدول نیز به عنوان یک واژهٔ ۶ حرفی کاربرد دارد.