یعنی چه
واژه «انهار» دو کاربرد و ریشه کاملاً متفاوت دارد: ۱. در حالت اسمی (اَنهار) جمع مکسر «نهر» است و به معنی رودها، جویبارها و آبهای روان میباشد. ۲. در حالت فعلی (اِنْهارَ) فعلی ماضی از باب انفعال است که به معنی فرو ریختن، ویران شدن، سقوط کردن و از هم پاشیدن ساختار به کار میرود.
تلفظ
حالت اسمی این واژه به صورت اَنهار (فتح الف اول) تلفظ میشود که جمع نهر است. حالت فعلی آن به صورت اِنْهارَ (کسر الف اول و فتح راء) تلفظ میشود که به معنی فروپاشی است.
در جدول
پاسخ متداول در حل جدول برای این کلمه پنج حرفی، «رودها» یا «جویبارها» است.
به انگلیسی
بسته به اینکه انهار در متن به عنوان اسم به کار رود یا فعل، معادلهای انگلیسی آن متفاوت خواهد بود.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی است؛ در حالت اسمی از ریشه «نهـر» و در حالت فعلی از ریشه «ه و ر» مشتق شده است.
به فارسی
برگردان دقیق و اصیل این واژه اسمی در زبان فارسی «رودها» یا «جویها» است و برای حالت فعلی آن از عبارات «فرو ریخت» و «ویران شد» استفاده میشود.
در قرآن
کلمه «أَنْهَار» کاربرد فراوانی در قرآن کریم دارد و غالباً برای توصیف باغهای بهشتی در قالب ترکیب «جَنّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ» (باغهایی که از زیر درختان آنها رودها جاری است) به کار رفته است. همچنین در آیه ۱۵ سوره محمد به چهار نوع انهار بهشتی (آب زلال، شیر، شراب طهور و عسل مصفا) اشاره شده است. شایان ذکر است فعل «فَانْهَارَ» نیز یکبار در آیه ۱۰۹ سوره توبه به معنی فروریختن آمده است.
نماد چیست
در ادبیات، فرهنگ اسلامی و قرآن کریم، انهار به عنوان اسم نماد جریان مداوم زندگی، حیات ابدی، رحمت، پاکیزگی و تجلی نعمتهای بیبایان الهی است. در مقابل، حالت فعلی آن (انهارَ) نماد فروپاشی، نابودی، ضعف و سقوط یک ساختار است.
جمعبندی و توضیح کامل انهار
واژه «انهار» در زبان و ادبیات فارسی یک کلمه ذوالوجهین با دو ریشه و معنای کاملاً متمایز است. رایجترین کاربرد آن که در لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین به آن اشاره شده، حالت اسمی آن یعنی جمع مکسر «نهر» به معنای رودها و جویبارها است. این واژه در متون دینی و به ویژه قرآن کریم، توصیفکننده پویایی، برکت و زیباییهای بهشت موعود است و جریان زلال آب را در ذهن تداعی میکند.
از سوی دیگر، این لفظ در زبان عربی به عنوان یک فعل ماضی در باب انفعال (از ریشه هور) نیز شناخته میشود که به معنای فروریختن، متلاشی شدن و سقوط ساختاری است. شناخت دقیق موقعیت این کلمه در جمله، کلید درک معنای حقیقی آن در متون مختلف ادبی و مذهبی است.