یعنی چه
این واژه در تداول عامه برای توصیف زنان پرخاشگر، بیشرم و بدزبان به کار میرود. همچنین در ادبیات کلاسیک و متون کهن (مانند تاریخ بیهقی) به معنای هیاهو، غوغا، و یا توده مردم عامی و لشکریان پیاده و بدون سلاح (رجاله و اوباش) استفاده شده است.
تلفظ
این کلمه به صورت لِجّاره با تشدید روی حرف «ج» تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند زن بدزبان، زن سلیطه، غوغا و اوباش، کلمه ۵ حرفی «لجاره» یک جواب دقیق است.
به انگلیسی
برای توصیف مفهوم زن بدزبان از کلمات Virago و Shrew و برای اشاره به معنای کهن آن یعنی توده مردم و اوباش از واژه Rabble استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به سیاق متن، معادلهای متفاوتی دارد؛ برای صفت رفتاری زن از عباراتی چون امرأة سليطة و برای مفهوم اجتماعی از غوغاء استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای فارسی دقیق این واژه شامل سلیطه، پتیاره، بدزبان و بیشرم در زبان عامیانه، و واژگان غوغا، رجاله و اوباش در متون کهن است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و تمثیلهای اجتماعی، این کلمه نمادی از افراد پرخاشگر، هنجارگشا در کلام و مایه آشوب و غوغا در جامعه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل لجاره
واژه لجاره از جمله کلماتی است که در طول تاریخ زبان فارسی دچار تحول معنایی شده است. در متون کهن تاریخی مانند تاریخ بیهقی، این واژه بیشتر در معنای اجتماعی و نظامی به کار میرفته و به لشکریان پیاده، توده عوام، اوباش و ایجادکنندگان غوغا و هیاهو اطلاق میشده است. علامه دهخدا احتمال داده که این لفظ تغییریافته یا مصحف واژه عربی «رجاله» به معنی پیادگان باشد.
در تداول عامه و زبان امروز، معنای اولیه آن فراموش شده و به عنوان یک صفت مذمتآمیز برای زنان به کار میرود. امروزه لجاره به زنی اطلاق میشود که بدزبان، بیحیا، سلیطه و پر سر و صدا باشد و با فریاد و پرخاشگری به دنبال پیشبرد مقاصد خود است.
از نظر ساختاری این کلمه ۵ حرفی دارای تشدید روی حرف جیم است و در فرهنگهای لغت مترادفهای معروفی همچون پتیاره و سلیطه دارد. این واژه فاقد ریشه قرآنی بوده و یک اصطلاح کاملاً ادبی و محاورهای فارسی محسوب میشود.