یعنی چه
المظهر واژهای عربی از ریشه «ظَهَرَ» است و به معنی اسم مکان یعنی محل آشکار شدن، جلوهگاه و نمود پیدا کردن چیزی به کار میرود. این کلمه در متون عرفانی و فلسفی به عنوان محل تجلی حقایق و صفات الهی شناخته میشود و در زبان روزمره به معنای مجسمشدن یک ویژگی در یک شخص یا پدیده است.
تلفظ
این واژه با فتح مِیم، سکون ظاء و فتح هاء تلفظ میشود که در اصل با حرف تعریف «الـ» عربی همراه شده است.
در جدول
در کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی همچون جلوهگاه یا محل ظهور، کلمه شش حرفی «المظهر» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بسته به متن، واژههای فوق دقیقترین برگردانهای انگلیسی برای این مفهوم هستند.
به عربی
در عربی امروز علاوه بر معنای ریشهای محل بروز، به عنوان قیافه و وضع ظاهری فرد یا جامعه نیز کاربرد گسترده دارد.
به فارسی
دقیقترین برگردانها و معادلهای فارسی اصیل برای این واژه، کلماتی مانند جلوهگاه، تجلیگاه، نمود و نشانه هستند.
نماد چیست
کلمه المظهر ذاتاً یک مفهوم انتزاعی و مکانی است و نماد تصویری خاصی ندارد؛ بلکه خود در ادبیات عرفانی به عنوان نماد و واسطه بروز حقایق پنهان و اسما و صفات الهی در جهان مادی شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل المظهر
واژه «المظهر» که با حرف تعریف عربی همراه است، در اصل به معنی محل ظهور، جای آشکار شدن و جلوهگاه است. این واژه از ریشه ثلاثی «ظ-ه-ر» ساخته شده و ساختار اسم مکان دارد. در ادبیات فارسی و متون کهن، المظهر بیشتر در بستر مفاهیم عرفانی و فلسفی به کار رفته است؛ جایی که جهان آفرینش یا انسان کامل را مظهر و تجلیگاه صفات و اسماء پروردگار میدانند.
در کاربرد و تداول امروز زبان فارسی، این کلمه معمولاً بدون «الـ» و به صورت «مظهر» استفاده میشود و بیانگر تجسم عینی یا نمونه بارز یک صفت اخلاقی یا پدیده است؛ برای مثال وقتی گفته میشود شخصی «مظهر پاکی» است، یعنی آن صفت به عالیترین شکل در او نمایان شده است. این واژه از نظر شمارش حروف در جدولهای کلمات متقاطع، دقیقاً یک کلمه شش حرفی به شمار میآید.