یعنی چه
این عبارت به معنای داشتن دلی سخت و خشن است؛ کسی که به سختی تحت تأثیر عاطفه، نصیحت یا رحمت قرار میگیرد و شفقت قلبی ندارد.
تلفظ
این ترکیب از دو جزء عربی تشکیل شده و تلفظ صحیح آن در زبان مبدأ به صورت مضاف و مضافالیه یعنی «غَلیظُ الْقَلْب» است.
به انگلیسی
واژههای انگلیسی که برای رساندن مفهوم سنگدلی و بیرحمی به کار میروند.
به عربی
این اصطلاح خود ریشه در زبان عربی دارد و به همین صورت یا با تعبیر قاسي القلب استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی برای توصیف فرد سختدل از تعابیری همچون دلِ سنگی یا دلِ سخت استفاده میکنند.
به فارسی
معادلهای دقیق این عبارت در زبان فارسی شامل واژگانی چون سنگدل، سختدل، بیعاطفه، جفاپیشه و سیاهدل است.
در قرآن
این عبارت دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۱۵۹ سوره آلعمران آمده است: «وَلَوْ كُنْتَ فَظّاً غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» که به ویژگی تندخویی و سختدلی اشاره دارد و آن را عامل پراکندگی مردم از گرد پیامبر میداند.
نماد چیست
در فرهنگ عمومی و ادبیات، غلیظالقلب بودن نماد خشکی عاطفه، دوری از رحمت الهی و نفوذناپذیری در برابر حق و احساسات انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل غلیظ القلب
عبارت «غلیظالقلب» یک ترکیب وصفی عربی است که به فرهنگ و زبان فارسی وارد شده و به طور گسترده در متون دینی، اخلاقی و ادبی به کار میرود. این واژه به فردی اشاره دارد که دلش از جنس سنگ شده، احساسات و شفقت انسانی در او مرده است و در برابر پند و اندرز یا دردهای دیگران هیچگونه نرمی و تاثیری از خود نشان نمیدهد.
بزرگترین و آشناترین کاربرد این اصطلاح در قرآن کریم و در سوره آلعمران است، جایی که خداوند مهربانی و نرمخویی پیامبر اسلام (ص) را مایه جذب مردم دانسته و تاکید میکند که اگر ایشان تندخو و غلیظالقلب بودند، مردم از اطرافشان پراکنده میشدند. از این رو، در اخلاق اسلامی این ویژگی نکوهیده و در تضاد عمیق با رقت قلب و ایمان قرار دارد.