یعنی چه
این کلمه یک فعل صرفشده از زبان عربی است که از بخشهای «لـَ» (برای تأکید و به معنی قطعاً)، «فَسَدَ» (به معنی خراب و تباه شدن) و «تَا» (علامت تثنیه مؤنث برای اشاره به دو چیز یعنی آسمان و زمین) تشکیل شده است.
تلفظ
تلفظ این واژه قرآنی با فتح تمام حروف صامت پیش از الف مدی به صورت لَفَسَدَتَا (la-fa-sa-da-tā) انجام میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، پاسخ این پرسش دقیقاً خود واژه «لفسدتا» با ۶ حرف است.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی قرآن، این تعبیر برای نشان دادن از هم پاشیدگی و نابودی نظم دو مجمع (آسمان و زمین) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی معیار و کتب تفسیری، این واژه را به اختلال نظام یا ویرانی و نابودی ساختار تعبیر میکنند.
به فارسی
از آنجا که این واژه یک فعل ساختاری در زبان عربی است، معادل دقیق فارسی آن به صورت جمله فعلیه بازگردانده میشود و به معنای از بین رفتن تعادل و خروج موجودات از حالت اعتدال است.
در قرآن
این واژه تنها یک بار در قرآن کریم در آیه «لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا» آمده است. آیه اشاره دارد که اگر در آسمان و زمین خدایانی جز الله وجود داشت، تدبیر جهان دچار تناقض شده و کل هستی نابود میشد.
نماد چیست
این کلمه در مباحث اعتقادی و فلسفی نماد یکتایی نظام تدبیرگر جهان و رد چندخدایی است؛ چرا که تعدد فرمانروایان منطقاً به تضاد در اراده و در نتیجه نابودی نظم کیهان میانجامد.
جمعبندی و توضیح کامل لفسدتا
واژه «لفسدتا» یک کلمه مستقل یا اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک فعل معجم و صرفشده از ریشه عربی «ف-س-د» است که به واسطه حضور در آیه ۲۲ سوره انبیاء، به ادبیات کلامی، فلسفی و تفسیری زبان فارسی راه یافته است. این کلمه از نظر ساختاری فعل تثنیه مؤنث غائب است و معنای آن «قطعاً آن دو دچار فساد و تباهی میشدند» میباشد که مرجع آن دو، آسمان و زمین هستند.
در حوزه معارف اسلامی و فلسفه، این واژه جایگاهی کلیدی دارد و به عنوان نماد و خلاصه سرنمون «برهان تمانع» شناخته میشود. این برهان با استناد به هماهنگی و یکپارچگی جهان هستی، اثبات میکند که مدیریت و خدایی جهان نمیتواند بر عهده بیش از یک مبدأ باشد؛ زیرا تعدد ارادهها در اداره تدبیر عالم، در نهایت به اصطکاک، از هم پاشیدگی و تباهی کل کیهان منجر خواهد شد.