یعنی چه
مُذْعِن اسم فاعل از ریشه عربی «ذعن» است و به کسی گفته میشود که تسلیمشده، فرمانبردار، خاضع و پذیرا در برابر دستور یا حقیقت باشد. این واژه به فردی اشاره دارد که به چیزی اقرار و اعتراف میکند و از روی طوع و رغبت یا تسلیم، آن را میپذیرد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مُذْعِن (Muz'en) با ضمه روی میم، سکون روی ذال و کسره روی عین است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه «مذعن» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «اقرارکننده»، «تسلیم» یا «فرمانبردار» به کار میرود و دقیقاً دارای ۴ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، عبارات فوق دقیقترین معادلها برای رساندن مفهوم تسلیم و اقرار خاضعانه هستند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد «ذ ع ن» مشتق شده و در زبان عربی معیار نیز به همین معنای تسلیم و خاضع به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی، معادلهای دقیقی چون فرمانبردار، تسلیمشده، گردننهاده به حق، و همچنین اقرارکننده و اعترافکننده برای این کلمه در نظر گرفته میشود.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم به صورت اسم فاعل جمع در آیه ۴۹ سوره نور آمده است: «وَإِنْ يَكُنْ لَهُمُ الْحَقُّ يَأْتُوا إِلَيْهِ مُذْعِنِينَ» که به معنای آمدن به سوی حق با حالت تسلیم، اطاعت و سرعت است.
نماد چیست
واژه مذعن یک مفهوم انتزاعیِ رفتاری و اعتقادی است و نماد مادی یا نشانهشناختی خاصی در فرهنگها ندارد؛ اما در کاربرد مفهومی، نماد تسلیم خاضعانه در برابر قدرت یا حقیقت، و گاه اطاعت همراه با بیاختیاری است.
جمعبندی و توضیح کامل مذعن
واژه «مذعن» از ریشههای اصیل عربی است که وارد زبان فارسی شده و در متون کهن و ادبی به کار رفته است. این کلمه در اصل به فردی اشاره دارد که با تمام وجود و به دور از هرگونه سرکشی، حقیقت یا دستوری را میپذیرد و به آن گردن مینهد. به همین دلیل، مفاهیمی چون اعتراف، اقرار و اطاعت کورکورانه یا آگاهانه در دل آن نهفته است.
در فرهنگ قرآنی و اسلامی نیز این واژه جلوهای خاص دارد؛ به طوری که حالتِ آمدن به سوی حق با سرعت و انقیاد کامل را توصیف میکند. در تقابل با واژگانی همچون منکر، سرکش و معاند، «مذعن» نمادِ رویکردی مسالمتآمیز، پذیرا و خاضعانه در برابر واقعیتها یا مراجع قدرت است.