یعنی چه
متکفل در لغت به کسی گفته میشود که متعهد به انجام امری میشود یا تکفل و سرپرستی شخص یا گروهی را بر عهده میگیرد؛ مانند کسی که نانآور و تأمینکننده مخارج خانواده است.
تلفظ
این واژه با ضمهٔ م، فتحه ت، فتحه ک، تشدید و کسرهٔ ف تلفظ میشود و اسم فاعل از باب تفعل است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «عهدهدار»، «سرپرست» یا «ضامن»، واژه ۵ حرفی «متکفل» به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد؛ برای سرپرست مالی خانواده از Breadwinner و برای ضامن یا متعهد از Guarantor یا Sponsor استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای پارسی این واژه شامل عهدهدار، سرپرست، پذیرفتار، پایندان (به معنی ضامن) و نانآور هستند که مسئولیتپذیری فرد را نشان میدهند.
در قرآن
عین واژهٔ «متکفل» در متن قرآن نیامده است، اما ریشهٔ سه حرفی آن یعنی (ک-ف-ل) بارها به کار رفته؛ مانند آیه ۳۷ سوره آلعمران که میفرماید: «وَکَفَّلَهَا زَکَرِیَّا» یعنی زکریا سرپرستی مریم را بر عهده گرفت.
نماد چیست
این کلمه نماد تصویری خاصی ندارد، اما در مفاهیم فرهنگی و ادبی، مظهر پذیرش بار مسئولیت دیگران، ایستادگی بر سر عهد و پیمان، و حمایتگری دلسوزانه است.
جمعبندی و توضیح کامل متکفل
واژه مُتَکَفِّل یک اصطلاح ریشهدار عربی از ماده (ک-ف-ل) است که وارد زبان فارسی شده و در معنای حقوقی، عرفی و اخلاقی کاربرد دارد. این کلمه به هر شخص یا نهادی اشاره میکند که مسئولیت انجام یک کار، پرداخت یک هزینه یا سرپرستی و تکفل مادی و معنوی فرد دیگری را بر عهده میگیرد.
بسیاری از افراد ممکن است این واژه را با کلمه «متکلف» (به معنی املای سختگیر یا خودنما) اشتباه بگیرند، در حالی که متکفل دقیقاً به معنای عهدهدار و کفیل است. ریشه این واژه در قرآن کریم نیز در قالب داستان سرپرستی حضرت مریم توسط زکریا تجلی یافته و بار معنایی والایی از نظر اخلاقی دارد.