یعنی چه
مهبط در لغت به معنی مکان هبوط، یعنی محل پایین آمدن، فرود آمدن یا جای نشستن است. این کلمه بیشتر برای اشاره به مکان نزول امور معنوی یا فرود هواپیما و اجسام به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَهْبِط (فتح م، سکون ه، کسر ب) است.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «محل فرود آمدن» یا «محل هبوط» کلمه ۴ حرفی «مهبط» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن از معادلهای مربوط به فرود یا نزول استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در عربی امروز به باند فرود هواپیما «مهبط الطائرات» میگویند.
به فارسی
واژههای فرودگاه، جای فرود، محل نزول و نشستگاه معادلهای دقیق فارسی برای کلمه مَهبِط هستند.
در قرآن
خود واژه «مهبط» به عنوان اسم مکان در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما افعال مشتق از ریشه آن (هـ ب ط) مانند «اهبطوا» به معنی فرود آیید (آیه ۶۱ سوره بقره) بارها به کار رفته است.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و متون دینی، مهبط (مانند ترکیب مهبط وحی) نماد نقطه پیوند آسمان و زمین، تجلیگاه فرشتگان و محل هبوط و جریان یافتن برکت و هدایت الهی بر قلوب یا مکانهای خاص (مانند مکه و مدینه) است.
جمعبندی و توضیح کامل مهبط
واژه «مهبط» یک اسم مکان عربی بر وزن مَفعِل از ریشه ثلاثی «هـ ب ط» است که در اصطلاح به معنای محل فرود آمدن، جایگاه نزول و نشستگاه به کار میرود. این کلمه در زبان فارسی کاربردی ادیبانه و مذهبی دارد و جمع مکسر آن «مهابط» است.
بیشترین کاربرد این واژه در ترکیبهای مشهوری مانند «مهبط وحی» دیده میشود که به جایگاه نزول فرشتگان و پیامهای الهی اشاره دارد؛ به همین دلیل در گذشته گاهی به عنوان صفت یا نامی مجاز برای شهر مکه استفاده میشده است. همچنین در ادعیه مذهبی مانند زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (ع) به عنوان مهبط وحی توصیف شدهاند.
در کاربرد مدرن و امروزی، این واژه تغییر کاربری ملموسی یافته و در کشورهای عربزبان به عنوان معادل فرودگاه یا باند فرود هواپیما و بالگرد (مهبط الطائرات) استفاده میشود، در حالی که در فارسی همچنان بار معنایی عرفانی و سنگین خود را حفظ کرده است.