یعنی چه
نزهتگاه به فضایی سرسبز، باغ یا مکانی دلانگیز گفته میشود که افراد برای تفریح، استراحت، پیادهروی و به دست آوردن آرامش و نشاط به آنجا میروند.
تلفظ
این واژه از دو بخش «نزهت» (با ضمه نون و سکون زاء) و پسوند مکان «گاه» تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به کلماتی چون جای خوش و خرم، محل تفریح یا تفرجگاه، واژه ۷ حرفی «نزهتگاه» به کار میرود.
به انگلیسی
برای توصیف این واژه در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، از عباراتی که به محل تفریح، استراحت و گردش اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات ریشه اصلی واژه یعنی «نزه» برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به ترکی
در ترکی استانبولی عبارت Mesire yeri دقیقترین معادل برای توصیف یک مکان سرسبز و خوش آبوهوا جهت تفریح است.
به فارسی
واژه نزهتگاه یک اسم مرکب عربی-فارسی است. واژه واجد مترادفهای اصیل و زیبایی چون تفرجگاه و گردشگاه است. در ادبیات متضادهایی مثل وحشتآباد، غمکده و محنتسرا برای آن آوردهاند و کلماتی چون نزهت، منزه، متنزه و تنزه با آن همخانواده هستند.
در قرآن
عین واژه «نزهتگاه» یا «نزهت» در قرآن کریم وجود ندارد؛ اما ریشه ثلاثی مجرد آن (ن-ز-ه) که در زبان عربی به معنای پاکی و دوری از آلودگی است، در مفهوم قرآنی «تنزیه» (مانند سبحان و یسبح) به معنای پاک و منزه دانستن پروردگار از هرگونه عیب و نقص، کاربرد بسیار فراوانی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نزهتگاه
واژه «نزهتگاه» از ترکیب واژه عربی «نزهت» (به معنی پاکی، خوشی و دوری از ناخوشی) و پسوند مکان فارسی «گاه» ساخته شده است. این کلمه در لغت و فرهنگهای معتبری چون دهخدا و معین، به معنای تفرجگاه، گردشگاه و هر جای خوش و خرمی است که انسان برای تفریح، استراحت و انبساط خاطر به آنجا میرود.
در ادبیات کلاسیک و شعر فارسی، نزهتگاه فراتر از یک مکان جغرافیایی ساده، به عنوان نمادی از بهشت برین، صفای باطن، آرامش روح و تجلیگاه شادی و عیش جاودان به کار میرود؛ نقطهای که در مقابل سختیها و غمهای دنیا (که گاه وحشتآباد یا محنتسرا نامیده میشود) قرار میگیرد و مایه آرامش جان است.