یعنی چه
تعریف برات در اصطلاح حقوقی و بازرگانی عبارت است از سندی تجاری که بر اساس آن، صادرکننده (براتکش) به شخصی دیگر (براتگیر) دستور میدهد تا مبلغ معینی را در وجه یا به حوالهکرد شخص ثالث (دارنده برات) در زمان مشخصی پرداخت کند. در فرهنگ عامیانه و متون کهن نیز برات به معنای حواله، نوشته یا دستخطی است که به موجب آن مال یا پولی را از جایی به جای دیگر واگذار میکنند یا حکم به اعطای بخشش و روزی داده میشود.
تلفظ
واژه برات در زبان فارسی به فتح باء و سکون راء تلفظ میشود: بَ رات (barāt).
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول، عبارت «تعریف برات» دقیقاً ۹ حرف دارد. بسته به طراح جدول، پاسخهای مرتبط دیگری نظیر حواله، فته، پته، تذکره و قبض نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در متون حقوقی و بازرگانی بینالمللی، رایجترین معادل برای برات Bill of Exchange است، هرچند در مواردی از واژه Draft نیز استفاده میشود.
به عربی
در فقه و متون حقوقی کهن عربی از واژه «السفتجه» برای این مفهوم استفاده میشد؛ در اقتصاد مدرن عربی کلمه «کمبیاله» یا خود «حواله» کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی اصیل یا پرکاربرد این واژه شامل حواله، قبض، فته، پته، سند مالی و دستور پرداخت هستند.
جمعبندی و توضیح کامل تعریف برات
واژه «برات» از نظر ریشهشناختی از کلمه عربی «بَراءَة» (barāʾa) به معنی رهایی، تبرئه کردن و پاک شدن از بدهی یا تعهد وام گرفته شده است؛ چرا که با صدور و در نهایت پرداخت وجه آن، ذمه شخص صادرکننده یا براتگیر از تعهد مالی پیشین پاک و مبرّا میشود. این واژه در ادبیات فارسی قدمت زیادی دارد و به تدریج از یک مفهوم عمومیِ حواله به یک سند حقوقی بسیار دقیق در قانون تجارت تبدیل شده است. برای درک کاربرد واقعی آن در قالب یک جمله میتوان گفت: «بازرگان برای تسویه حساب بدهی خود با کارخانه، یک فقره برات سه ماهه در وجه مدیر کارخانه صادر کرد تا از طریق بانک کارگزار پرداخت شود.» این مثال به خوبی ماهیت این سند را به عنوان یک ابزار اعتباری در معاملات بازار نشان میدهد.
در نظام حقوقی و تجاری، تفاوتی اساسی میان برات و واژههای مشابه نظیر «چک» و «سفته» وجود دارد که معمولاً توسط عموم مردم نادیده گرفته میشود یا اشتباهاً یکی فرض میشوند. چک سندی است که صادرکننده پول خود را که نزد بانک دارد برداشت میکند و معمولاً ابزار پرداخت فوری است، در حالی که برات ابزار کسب اعتبار و معامله مدتدار است و الزاماً پای یک بانک در میان نیست، بلکه دستور پرداخت به یک شخص حقیقی یا حقوقی دیگر (براتگیر) است؛ سفته نیز تعهد پرداخت خودِ صادرکننده است اما در برات، صادرکننده شخص دیگری را ملزم به پرداخت میکند. یکی از بزرگترین برداشتهای اشتباه در میان عوام این است که فکر میکنند برات همان سفته است، در حالی که برات یک رابطه سه جانبه (صادرکننده، براتگیر، دارنده) را شکل میدهد ولی سفته رابطهای دو جانبه است و فرآیند حقوقی پیچیدهتری به نام «قبولی برات» دارد که در سفته معنا ندارد.
علاوه بر جنبههای خشک تجاری و حقوقی، واژه برات دارای بار فرهنگی و آیین سنتی عمیقی در فرهنگ ایرانی و اسلامی است که نمود آن را میتوان در اصطلاح مشهور «شب برات» مشاهده کرد. در باورهای کهن و ادبیات عرفانی (مانند اشعار حافظ، مولانا و سعدی)، برات به عنوان نمادی از «روزی تضمینشده از سوی پروردگار»، «حکم نجات و آزادی از گناهان» یا «حواله سعادت» به کار رفته است؛ شب برات (نیمه شعبان) در فرهنگ عامه شبی است که کارنامه اعمال انسانها بررسی شده و براتِ ارزاق و مقدرات سال آینده به امضا میرسد، به همین دلیل مردم در این مناسبت به پخش خیرات و نذورات میپردازند تا برات نیکی دریافت کنند.
نکته کاربردی و کلیدی در دنیای امروز این است که اگرچه با گسترش سیستمهای بانکداری الکترونیک، حوالههای اینترنتی و چکهای صیادی، استفاده فیزیکی از برات سنتی در معاملات روزمره مردم کمرنگ شده است، اما این سند هنوز هم در تجارت بینالملل و السیهای بانکی (اعتبارات اسنادی) به عنوان ستون فقرات مبادلات مالی کلان شناخته میشود؛ بنابراین شناخت قواعد حقوقی آن نظیر «نِکول» (رد کردن و عدم قبولی برات از سوی براتگیر) و «پروتست» (واخواست حقوقی در صورت عدم پرداخت) برای هر فعال اقتصادی و بازرگانی ضروری است تا دچار ضررهای سنگین مالی و اعتباری در بازار نشود.