یعنی چه
«وتو کردند» شکل گذشتهٔ فعل «وتو کردن» است. این عبارت زمانی به کار میرود که یک مقام، نهاد یا کشور با استفاده از اختیارات و حق قانونی ویژه خود، جلوی اجرایی شدن یا تصویب یک قانون، قطعنامه یا رأی اکثریت را بگیرد و آن را باطل کند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «وَتو کَردَند» (ve-to kar-dand) است. واژهٔ وتو ریشه در زبان لاتین دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به لغو قانون با حق ویژه. عبارت «وتو کردند» دقیقاً دارای ۸ حرف است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای بیان این مفهوم در زمان گذشته از فعل کلمهای Vetoed یا عبارت ترکیبی blocked by authority استفاده میشود.
به عربی
در زبان و ادبیات عرب، معادل این فعل کلمه «نقضوا» یا «استخدموا حق النقض» (الفیتو) است که به معنای استفاده از حق رد است.
به فارسی
از آنجا که وتو یک واژهٔ وامگرفتهٔ فرنگی (لاتین) است، نزدیکترین برگردانها و معادلهای اصیل فارسی برای آن عبارتند از: رد کردند، جلوگیری کردند، بازداشتند، مخالفت کردند، یا پذیرفتند.
نماد چیست
این واژه نماد بینالمللی یکتا و ثبتشدهای ندارد؛ اما در رسانهها و فضاهای گرافیکی سیاسی، معمولاً با نشانههایی چون علامت منع (🚫)، علامت ضربدر (✖)، مهر قرمز «رد شد» یا تصویر دست برافراشته به نشانه ایست و مخالفت به تصویر کشیده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل وتو کردند
عبارت «وتو کردند» از ریشهٔ لاتین Veto به معنای «من منع میکنم» گرفته شده است. تاریخچهٔ این اصطلاح به روم باستان بازمیگردد، جایی که تریبونهای مردمی میتوانستند تصمیمات و قوانین مصوب طبقات حاکم و سنا را به نفع مردم ملغی و متوقف کنند. امروزه این واژه بیشتر در ادبیات سیاسی جهان و به ویژه در ساختار شورای امنیت سازمان ملل متحد کاربرد دارد، جایی که پنج عضو دائم آن میتوانند جلوی تصویب هر قطعنامهای را بگیرند.
در ساختار زبان فارسی، این کلمه به عنوان یک فعل مرکب به کار میرود و هرگاه نهادی فراتر از رأی اکثریت، مصوبهای را رد کند، گفته میشود آن را وتو کردهاند. متضاد این واژه کلماتی چون تصویب کردند، تأیید کردند و پذیرفتند است.
این واژه به دلیل ماهیت مدرن و ریشهٔ لاتین خود، در متون کهن فارسی یا قرآن کریم وجود ندارد و برای معادلسازی آن در جدولها و متون رسمی از کلماتی نظیر رد کردن، لغو کردن یا اصطلاح حقوقی نقض کردن استفاده میشود.