یعنی چه
این کلمه فعل مضارع از ریشه «ذکر» است و به معنای آن است که گروهی از مردان یا افراد (جمع مذکر غائب) در حال یا آینده کسی یا چیزی را یاد میکنند، نام میبرند یا به یاد میآورند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحه روی یاء، سکون روی ذال، ضمه روی کاف، ضمّه روی راء و فتحه روی نون آخر است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهای ۶ حرفی است که به عنوان معادل عربی «یاد میکنند» یا «خدا را یاد میکنند» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی بسته به سیاق متن از افعال مربوط به یادآوری و نام بردن استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود عینا عربی فصیح است و در زبان عربی معاصر با افعالی مثل «يتذكرون» یا «يشيرون» هممعناست.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن افعال «یاد میکنند»، «نام میبرند»، «ذکر میگویند» و «به یاد میآورند» هستند.
در قرآن
این واژه با تلفظ بدون تشدید (یَذْکُرُونَ) ۵ بار در قرآن آمده است؛ مانند «الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیاماً وَ قُعُوداً» که به یادکردن مداوم خداوند توسط خردمندان اشاره دارد. شایان ذکر است شکل مشدد آن (یَذَّکَّرُونَ) به معنی پند گرفتن، ۶ بار در قرآن آمده و معنای متفاوتی دارد.
نماد چیست
این واژه اصالتاً یک فعل ساختاری است، اما در فرهنگ اسلامی و قرآنی نمادی از تداوم ذکر الهی، بیداری فکری، فرار از غفلت و حضور قلب دایمی انسان در محضر پروردگار به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل یذکرون
واژه «یَذْکُرُونَ» یک فعل مضارع عربی از ریشه «ذ ک ر» است که به معنای یاد کردن، به خاطر آوردن و نام بردن است. این واژه به عنوان یک وامواژه در متون کهن، عرفانی و مذهبی فارسی کاربرد دارد و در ساختار جدول کلمات متقاطع نیز به عنوان یک کلمه ۶ حرفی شناخته میشود.
در فرهنگ قرآنی، این عبارت ۵ بار عیناً تکرار شده و غالباً توصیفکننده احوال مؤمنان و خردمندانی است که در همه حال (ایستاده، نشسته و بر پهلو) به یاد خدا هستند. این کلمه مرز معنایی ظریفی با «یَذَّکَّرُونَ» (به معنی پند گرفتن) دارد و نمادی از بیداری روحی و تداوم توجه به حقایق است.