یعنی چه
واژهٔ «اسجابت» در واقع شکل نادرست یا خطای تایپی از کلمهٔ «استجابت» است. این واژه در لغت به معنای گردن نهادن، قبول کردن، پاسخ دادن به یک فراخوان و برآورده ساختن حاجت و دعای شخص دعاکننده است.
تلفظ
تلفظ صحیح کلمهٔ اصلی، «اِستِجابَت» است؛ هرچند که در صورت اشتباهِ «اسجابت»، به صورت «اِسْجابَت» خوانده میشود که فاقد اصالت لغوی است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این واژه بر اساس صورت سؤالِ ۶ حرفی، خودِ کلمهٔ «اسجابت» است؛ اما پاسخ صحیح و اصیل علمی آن «استجابت» (۷ حرفی) یا «اجابت» (۵ حرفی) است.
به انگلیسی
برای مفهوم برآورده شدن دعا و خواسته، در زبان انگلیسی از ترکیبهایی مانند granting a prayer یا fulfilling a wish استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشهٔ عربی دارد و از مصدر «استجابة» در باب استفعال (از ریشه ج-و-ب) گرفته شده است.
به فارسی
معادلهای روان فارسی برای کلمهٔ استجابت شامل واژههایی چون «پذیرش»، «پاسخدهی»، «روایی حاجت» و «برآورده شدن» است.
در قرآن
فعل این واژه بارها در قرآن کریم به کار رفته است؛ از جمله در آیه ۶۰ سوره غافر که میفرماید: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» (مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم) و همچنین آیه ۱۸۶ سوره بقره که بر پذیرش دعوت الهی تأکید دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفان شرقی، استجابت نمادی از ارتباط بیواسطه، لطف و رحمت پروردگار، به ثمر نشستن ایمان و تحقق خواستهها و آرزوهای انسان است.
جمعبندی و توضیح کامل اسجابت
واژهٔ «اسجابت» یک غلط املایی و تایپی متداول از واژهٔ اصیل «استجابت» است. در لغتنامههای معتبر فارسی و عربی مدخلی به نام اسجابت وجود ندارد، اما به دلیل تکرار در جستوجوهای آنلاین یا طراحان جدول، به عنوان یک کلمهٔ ۶ حرفی مطرح میشود که ریشه در مفهوم پذیرش و برآورده شدن دعا دارد.
شکل صحیح این واژه یعنی «استجابت»، از ریشه عربی (ج-و-ب) مشتق شده و در ادبیات دینی، قرآنی و عرفانی جایگاه ویژهای دارد. این واژه بیانگر پاسخ مثبت خداوند به راز و نیاز بندگان و تحقق یافتن امیدها و نیازهای انسان است که با واژههایی مثل اجابت، قبول و پذیرش هممعنی است.